Dácil had ook een Carnavals feestje op school. Jorge heeft een geweldige outfit voor haar gevonden. Best nog wel een toer omdat het aan een aantal eisen moet voldoen. Het moet vooral lekker zitten, er mag niets op haar hoofd want dat vindt ze vreselijk irritant en het moet gemaakt zijn van een niet al te kunstmatig materiaal. Het werd een soor Indiaans-Pocahontas achtig thema.
Voilà:
Het Carnaval is losgebarsten. Vandaag hadden we het druk met alle carnavals-activiteiten: eerst Yone op school een Carnaval Parade, daarna naar Dácil d’r school waar een soort workshop was georganiseerd om samen met de kinderen en ouders een Carnavals poster te maken en daarna weer terug naar Yone’s school voor de Talent Show. Yone wilde in eerste instantie als Don Quijote, maar al gauw werd het toch Charlie Chaplin, vooral omdat hij de scene met de zingende obers zo leuk vindt. Voor de talent show waren er eerst voorrondes. Iedere klas koos een kandidaat om de klas te vertegenwoordigen. Yone’s act kreeg de meeste stemmen in zijn klas. Zijn leraar nam de dingen ook meteen heel serieus en ging tijdens lunchpauzes op school oefenen. Tijdens de talent show deden er kinderen mee van Year 1 (5 jaar) tot en met Year 6 (10 jaar-vanaf Year 5 zitten ze op een andere lokatie en vandaag kwamen ze samen), en elk jaar heeft 2 klassen. Yone is uiteindelijk 2e geworden.
De scene komt uit Modern Times, 1936. Het lukt Chaplin eindelijk om aan een baan te komen, na vele omzwervingen en avonturen in een door crisis geteisterd land, als ober in een restaurant. Echter, hij moet ook zingen. Het lukt hem maar niet om de tekst te onthouden en schrijft de woorden op zijn manchetten. Als het liedje begint verliest hij onder het dansen zijn manchetten met de tekts en improviseert de woorden van het liedje.
Dames en heren, Yone:
Dácil kreeg voor haar verjaardag een alleraardigst boekje over Noddy, een Engels personage dat avonturen beleeft, maar dan in het Spaans. Er zit wat electronica aan vast: als je de bladzijde omslaat hoor je een geluidje en de tekst wordt voorgelezen. Er worden ook vragen gesteld over de tekst die je kan beantwoorden met de knopjes die op het boekje zitten. Geluid + knopjes…leuker wordt het niet, want daar kan je leuk mee mixen!
Ik had me voorgenomen om eenmaal in Tenerife weer te gaan tennissen. Tot nu toe geen geluk, want geen tijd en nu een baan en geen tennispartner…Yone daarentegen heeft op zaterdagochtend best tijd, hij gaat niet meer naar zwemles omdat het te koud is (het is een buitenbad) en vlakbij Ama en Apo is een tennisclub. Kwestie van even bellen en informeren, en ja hoor: op zaterdagochtend van 11 tot 12 is er tennisles voor kinderen. Ik kan Yone maar 3x per week brengen omdat ik altijd 1 zaterdag per maand werk, maar 3x is beter dan niets dacht ik zo. Dus ik heb 2 weken geleden Dácil ‘s ochtends bij Ama gelaten en Yone naar tennisles gebracht. Het was als een warm weerzien, Álvaro, de eigenaar, en destijds zo rond het jaar…um…1990…?…herkende me meteen en wist zelfs mijn naam nog. Yone kreeg een racket te leen en hop…Voor het eerst met een racket in zijn hand. Dit gaan we dus vaker doen!!
Meestal lukt het met aardig om Dácil en Yone niet met elkaar te vergelijken. Vanaf het begin, vanaf Dácil d’r geboorte, was het duidelijk dat ze haar eigen weg zou moeten zoeken en haar eigen ritme zou moeten vinden. En dat lukt aardig. Maar soms doe ik het stiekem toch… Dan denk ik eraan toen Yone 4 werd, dat hij afscheid nam van de chèche en voor het eerst naar school ging, dat ik foto’s maakte in een herfstig Amsterdam Noord park met z’n stoere brandweerjas aan. En heel snel hou ik daar dan ook maar weer mee op, met dat vergelijken, want het leidt nergens toe en voegt ook verder niets toe…ze zijn veel te verschillend in alle opzichten en Dácil heeft, ondanks en misschien wel dankzij, haar vele handicaps een veel groter gevecht moeten leveren om te komen waar ze nu is. En dat zonder brandweerjas. Chapeau kleine meid!
Het is toch nog gelukt om een half uurtje te skeeleren op het kerkplein terwijl iedereen in huis een kleine siesta hield. Babette paste ruim in mijn skeelers die ik ooit van Alec kreeg en Yone was in de 7e hemel! Op het moment dat ik stop met filmen gaan ze samen onderuit, Babette remt met rechts denkend dat daar het remblokje zit, maar nee, daar zit ie dus niet…
Dácil zit eigenlijk nooit stil. Ze is altijd bezig, beweegt, doet dingen, friemelt, pakt je hand of arm of maakt piepgeluidjes.
Dit is een doordeweekse ontbijtscene.
Nog steeds in het Anaga gebergte, aan de kust, in Roque de las Bodegas. Yone kreeg van Aart en Babette 2 (maar liefst) hengels en na wat oefenen op het strand hebben we ze uitgeprobeerd. Gelukkig hadden we al gegeten, want we hebben niets gevangen.
Dácil is eigenlijk alleen maar een excuus om te laten zien hoe mooi het in Almáciga was en wat voor een bijzondere dag het was. Na de strandwandeling (inclusief bergop met Dácil in de armen – kom op meid, leren lopen!) hebben we heerlijk vis gegeten in het naburige dorpje Roque de las Bodegas.
De eerste dag van het nieuwe jaar in Almáciga. Dit is playa de Almáciga, daarna heb je nog playa de Benijo en el Draguillo en dan houdt de weg op en val je van het eiland af.
De ideale plek om het nieuwe jaar te beginnen, op het strand, omringd door bergen, familie en goede vrienden.
Dit is haar favoriete spelletje omdat zij beslist hoe het wordt gespeeld. Zij bedenkt de spelregels en stuurt mijn hand naar waar ze hem wil hebben. Wat een controlfreak…
Hij ligt al in bed en het licht is uit. Meestal zing ik nog een liedje voor hem nadat ik hem heb ingestopt. Ditmaal zong hij er een voor mij.
…terwijl Yone zich helemaal verdiept in zijn rol als Tomahawk werpende indiaan ‘Grote Gouden Veer’ en om het vuur heen danst. En typisch Sosa Corduwener tafereel in de patio.
Dit jaar op school tijdens de kerstuitvoering geen toneelstukje zoals vorig jaar (toen was hij ‘innkeeper’) maar liedjes met de muziekjuf. In year 3 hebben ze eenmaal per week een uurtje muziekles met Ms Paterson, ze leren liedjes en spelen een beetje blokfluit. Jorge was gestrikt om tijdens de kerstuitvoering al trommelend de boel te begeleiden maar de trommel kwam niet opdagen, dus dan maar met piano. En omdat ik moest werken en niet naar de kerstuivoering kon kreeg ik van Yone een sneakpreview.
Misschien ook iets om te onthouden voor de toekomst: Dácil vind aan andermans voeten friemelen fijn. Yone kan niet tegen kietelen en ligt meteen in een schater-deuk en dat vindt Dácil dan nóg leuker. Ze spelen steeds meer met elkaar en dat ik geweldig om te zien.
San Andrés wordt op de avond tevoren gevierd: 29 november. De dag dat de nieuwe wijn wordt ontkurkt, geproefd en gedronken, waarbij vis, papas con mojo en kastanjes. Dit alles gepaard met een oorverdovend kabaal van blikken die door kinderen aan touwtjes worden voortgetrokken door de straten van La Orotava en Puerto de la Cruz. In Icod wordt ook nieuwe wijn gedronken en viert men San Andrés met de traditionele ‘tablas’ een dodemansrit op steile straten met klinkers naar beneden roetsjend op houten planken. Daar gaan we volgend jaar naar kijken. Vorig jaar ging San Andrés niet door in verband met een zware storm. Iedereen werd geboden binnen te blijven, zelfs scholen waren dicht. Dit jaar was het een mooie avond. Dácil vond al dat kabaal prima, papa en mama vonden de wijn best in te nemen en Yone had de avond van zijn leven…
Er wordt wat afgeknuffeld bij Ama…en Dácil weet precies wat ze wil en hoe ze het moet krijgen. Bij Ama mag alles!
We hebben dit jaar niet veel tijd gehad om ons op de Halloween outfit van Yone te storten. Mama werkt tegenwoordig fulltime en papa zorgt fulltime voor de kinderen, drukdrukdruk…Dus Yone ging als Dracula verkleed: cape-check, tanden-check, zwarte broek-check, wit overhemd-check…Om het allemaal een beetje op te pimpen dus maar iets extras met de make-up gedaan (hij kwam erg dicht bij de eerste prijs trouwens, die dit jaar niet per groep werd uitgereikt maar voor alle klassen van 1 tot 4 bij elkaar).
Ze vindt de loopauto niet altijd even leuk, en af en toe moeten we haar er echt toe dwingen. Maar het zou zo heerlijk zijn als ze begreep dat ze er van de ene plek naar de andere mee kan komen…
dus houden we vol
(op de achtergrond klopt Jorge beslag voor zondagochtendpannekoeken en bespreken we of The Nightmare before Christmas wel een film voor Ama is of eerder voor Apo)
Yone mocht zelf een instrument uitkiezen, met enige suggesties onzerzijds. Het werd de saxofoon. La Orotava heeft een niet onverdienstelijke fanfare. Menig professioneel musicus is daar ooit in begonnen en sinds een aantal jaren wordt en vanuit de fanfare, de banda de música, ook les gegeven in alle blaasinstrumenten die je er kan bespelen. Op die manier heeft de vereniging een aanwas van jonge mensen en krijgen die jonge mensen ook meteen de kans om in een groep te spelen en concerten te geven. De Banda komt bij elke processie langs ons huis en Yone vindt het geweldig. De dirigent is zelf ook saxofonist en de saxleraar. De saxofoon is geleend, wel moesten we zelf het mondstuk kopen en riet en riem. Maar goed, de outfit is compleet en hopelijk doet Yone er langer mee dan het jongetje waar hij de sax van heeft: na 1 jaar opgegeven voor voetbal.
Met een rondje door de wachtkamer bij fysio komen we er natuurlijk niet. Dit is oefenen, oefenen, oefenen…Soms huilend en soms lachend.
Yone wordt wéér groter…en dan merk je dat je zelf ouder wordt, en de tijd steeds sneller voorbij lijkt te gaan en alle clichés worden ook dit jaar weer eens bevestigd. Als een cyclus, een vol jaar rond, maar je komt niet aan op je beginpunt, je bent weer een stap verder.
Hij is groot. Hoera.
Twee weken voor zijn verjaardag begon het aftellen met zoveel nachtjes slapen. En wij in de rats wat we aanmoesten met zijn feestje. Hij was op een zondag jarig. Het is hier (sinds kort en tot frustratie van menig ouder) gewoonte om de hele klas uit te nodigen…22 kids. Er zijn dan ook ‘parken’ in schwung waar dergelijke kinderfeestjes worden gegeven, een soort tunfun met alles erop en eraan: taart, stoel, cadeautjes uitpak moment, ballenbak, muziek, schminken, onder toeziend oog van medewerkers die de kinderen in het gareel houden. Ouders kunnen een kopje koffie drinken en hoeven zich nergens om te bekommeren. Gelukkig wilde Yone zijn verjaardag liever thuis vieren, daar heeft ie zelf om gevraagd, met de voorwaarde dat hij maar een stuk of 8 vriendjes mocht uitnodigen. Dat vond hij geen probleem. Er kwamen uiteindelijk 4 jongens en 3 meisjes en er bleven een aantal ouders plakken. Oerhollandse pannekoeken met kaarsjes erop, happy birthday to you en strakblauwe hemel.
Yone kreeg van papa een prachtcadeau. Een echte riddertoren, verankerd aan de grond, middenin de patio. Mét hijs, want je bent Amsterdammer of je bent het niet. Je kan niet vroeg genoeg beginnen met het leren aanslaan van diverse meubelstukken en het knopen van broekies. Nietwaar?
In het kader van de feestelijkheden omtrent de verjaardagen van Ama en Apo (70 en 85: Zeer Belangrijke Mijlpalen) hebben we een paar kleinere fotosessies gehouden. Met Dácil is het altijd even zoeken naar het juiste moment, veel klikken en hopen op het beste.
en deze dan in de categorie Neefies en Nichies:
Amsterdam wordt voor Yone steeds meer een exotische plek waar hij ooit is geboren, heeft gewoond, gespeeld en gefietst, ver weg in nevelen gehuld…roze en zoete nevelen welteverstaan (niet die ouwe wieven op Terschelling…) Bij dergelijke nostalgie hoort het Levenslied. Uiteraard. Dus zingen we tegenwoordig ‘aan die Amsterdamse grachten’ uit volle borst en een half uurtje YOUTUBE doet wonderen: Tante Leen, Johnny Jordaan…Soms vraag ik me serieus af of mensen die dingen (wat dan ook) op het internet uploaden echt niets beters te doen hebben op zondagmiddag…
We zitten in de feestweek…Of zeg maar gerust de feestmaand. Verjaardagen volgen elkaar op en het einde is nog niet in zicht. Eerst Draha, dan Frans en tot overmaat van ramp ook nog Yone. Het is natuurlijk hartstikke gezellig als er ook veel familie en vrienden speciaal voor de gelegenheid overkomen, het kan niet op met de feestvreugde chez Corduweners. Lubka is er, Paul en Thea zijn er, Casper en Olaf zijn alweer weg maar waren er zeker ook, Walter en Tientje komen en Piet en Jetty komen ook. Full House!
Hier een kleine tête-à-tête tussen Dácil en oom Paul:
Elk jaar wordt er in de wijk Pinolere in La Orotava een kunstnijverheid beurs gehouden. Ik ben er een keer eerder geweest, honder jaar geleden. Vorig jaar waren we druk bezig met verhuizen, dus dit jaar zijn we met Yone een kijkje wezen nemen. Thema: Riet (manden enzo). Yone heeft zijn spaarvarken omgedraaid omdat hij een trommel wilde kopen. Met succes. Nu ruikt zijn kamer echter naar geit. Maar dat mag de pret niet drukken. Volgend jaar op de Romería zal hij de ster van de optocht zijn! Er was veel couleur locale; de burgemeester stond met een glaasje wijn zijn onderdanen te woord. Er was ook een prachtige ‘eco’-draaimolen met fietsmotor. 1 euro voor een rondje, en eventjes extra hard want de ‘baas’ moest even plassen, dus de dame die fietste nam het ervan!
Als niet goedschiks, dan kwaadschiks. Doordat Dácil zo weinig ziet kan ze niet imiteren, en dat is jammer, voor ons, maar vooral voor haar. Ze komt op plekken waar ze van zichzelf niet persé naar toe hoeft door gedragen te worden. Met andere woorden, ze komt er uiteindelijk toch, ook als ze de behoefte in eerste instantie niet eens had. De dingen worden haar aangereikt, ze hoeft er weinig moeite voor te doen. Noem het verwennerij, noem het comfort, noem het zoals je wilt; het is in ieder geval niet constructief. Ik denk dat ze prima kan kruipen, ze heeft het nog nooit gedaan. Ze kan ook best zitten, maar ze doet het liever niet. Als ze even zit, bijvoorbeeld op een stoel, manoevreert ze zich al snel in een horizontale positie: kont onderuit, rug plat…
Dan maar lopen. Al dat gekruip leidt nergens toe, dat kunnen we maar beter overslaan. Lopen daarentegen lijkt me een handige bezigheid en de moeite waard om te leren. Tweemaal per week gaan we naar fysio; een half uurtje. Om haar enkeltjes krijgt ze gewichten om het gevoel van zwaartekracht te benadrukken, zodat ze niet meteen haar beentjes optrekt. De rollator was even wennen maar ze heeft nu door hoe ze hem moet vasthouden. Elke keer gaat ze huilen hopend dat ze er dan mee op mag houden. IJdele hoop natuurlijk, want we maken het rondje gewoon af, met of zonder een snotspoor achter te laten. Maar…elke keer huilt ze iets later en houdt ze het dus ietsje langer vol.
Het bewijs:
Ze kennen hier in Spanje geen A, B, C diploma’s. Jammer, want ik vind het een prima systeem. Maar goed. In de zomermaanden organiseren de verschillende zwemverenigingen zomercursussen voor kinderen. Yone ging in juli en augustus elke werkdag van om 9.30 naar zwemles. En vandaag was het eindfeest. Geen afzwemmen dus, maar een soort demonstratie voor de ouders, en feest, en muziek, en chips, en lekker in het water spelen en springen. De zwemclub waar Yone bij zit is trouwens een leuke club met ook nog zeer verdienstelijke zwemmers op nationaal niveau en een 1e divisie waterpoloteam, het enige niet Catalaanse team in Spanje. Helaas is het zwembad van de gemeente en is de gemeente failliet en werd het waterpoloteam gedegradeerd omwille van de inferieure infrastructuur van het zwembad. Aanstaande maandag begint het nieuwe seizoen en gaat Yone twee keer per week naar zwemmen. Ik ben benieuwd. Zolang hij het leuk vindt ben ik blij.
Eigenlijk is het Yone’s laatste vakantiedag; woensdag 31 augustus. Morgen gaat Yone weer naar school en maandag 5 september begint Dácil. Dus nog even op de valreep ‘s morgens naar het strand. Het is eindelijk mooi weer (het wordt september, dan krijg je dat) en ‘s morgens is het de beste tijd; nog niet zo heet, je kan nog met je blote voeten over het strand lopen (na twaalven kan dat niet meer, dan moet je rennen om de voetzolen niet te verbranden) en de zee was rustig met eb, dus heerlijk om in te poedelen.
Nog steeds vakantie, dus er worden leuke dingen gedaan. Een bezoekje aan de bioscoop. Hij is een keer eerder naar de bioscoop geweest; vorig jaar zomer met de opvang naar de prinses en de kikker. Ditkeer draaiden ze hier een film met de Smurfen; een computeranimatie in combinatie met echte mensen. En ook nog in 3d. Ik heb hem eerst maar eens uitgelegd wat 1d en 2d is… OK. Wij op naar de film. Eerst kaartjes gekocht en een 3d bril en toen naar de naburige supermarkt chips en sap. De kassa juffrouw heeft het hele verhaal (waarvoor we chips en sap kopen, welke van hem is en welke van mij, naar welke film we gaan, 3d, 2d, 1d, de bril, etc…) geduldig aangehoord en wenste ons veel plezier. Het was een belevenis. Yone heeft het werkelijk uitgeschaterd van het lachen maar keek ook af en toe even achterom of Gargamel toevallig niet in een hoek stond (dolby surround…).
Als Dácil bij Ama is vindt ik haar, als ik haar weer ophaal, meestal bij Ama op schoot. Het is (ook bij mij) voor Dácil een prettige positie omdat ze aanvoelt wat er gebeurt of gaat gebeuren door de bewegingen die Ama maakt met haar armen en handen; en Dácil kan ‘sturen’, dus haar handjes op Ama’s armen leggen en laten weten wat ze wil of wat Ama moet doen. Als een kapitein op een schip. Controle. Ama en Dácil hebben samen de grootste pret en Ama doet dus ook meestal wat Dácil van haar wil; tja, daar ben je dan ook uiteindelijk oma voor, nietwaar?
Die twee waren zo een tijdje bezig en toen viel me op hoe veel ze eigenlijk op elkaar lijken. De oogjes niet meegerekend is de een de blonde versie van de ander. Yone gaat steeds meer dingen met Dácil doen: rondrijden in de wagen, eten geven, tegen haar praten (vooral in een corrigerende, belerende grote-broer toon) en schommelen dus. Hij wilde laatst nog even duidelijk maken dat hij altijd de Grote Broer zou blijven, ook als er nog een broertje of zusje bij zou komen (?) dan nog zou hij de Grote Broer zijn.
Ze wordt groot. Iedereen die haar ziet maakt die opmerking. En het is nog waar ook. We zijn met Ama wezen shoppen omdat de rompertjes en jurkjes die ze al twee jaar draagt nu toch echt niet meer passen. En ze wordt zwaar. Laatste meting: 13,5 kilo, 90 cm. ‘t Is natuurlijk nog steeds een hummeltje vergeleken met meisjes van haar leeftijd, maar vergeleken met een aantal maanden geleden gaat het nu opeens weer snel. Tijd voor een fotosessie op de schommel met op de achtergrond Jorge’s Ultimate Garden Project: de Spaanse pepers!
Het is augustus: komkommertijd. Er valt niet veel te melden, het leven gaat z’n gangetje; er wordt gewerkt als er werk is en anders wordt er geluierd. Zowel Yone als Dácil zijn deze maand vrij van school; Yone gaat elke ochtend naar zwemles en Dácil gaat twee keer per week naar fysiotherapie. Voor de rest komen er vriendjes spelen en zoeken wij mensen met vriendjes op; komt er wat vaker familie over de vloer of gaan wij naar de vloeren van familieleden. We zijn veel bij Apo en Ama, zwemmen in het zwembad en eten ijsjes.
Deze foto was een middagje ‘eten met vrienden uit onze studietijd met kindjes’, v.l.n.r: Alberto, Abel, Yone
En deze in de categorie ‘eten met familie bij ons thuis’; v.l.n.r. Eduardo (neef), Franci (oom), Yone.
Yone tuvo un correpasillos fantástico: lo compramos en Koninginnedag por un euro, fue el euro mejor gastado de mi vida…Mira que corrió por los pasillos Yone con su vehículo. Cuando nos marchamos de Ámsterdam lo regalé; no pensé que a Dácil le pudiera ser de alguna utilidad tan pronto. La fysio de CREVO, Ana, dijo que un correpasillos a Dácil le vendría genial; para separar las piernas, practicar mantener los pies en el suelo, utilizarlos y aprender a mantener el equilibrio. Tras un llamamiento en Facebook nos regalaron este:
Dácil se balancea con los pies para delante y para detrás, le gusta darse golpes en el muro y ya se pegó el primer pepinazo desplomándose para un lado…
¡Gracias Tania! (y gracias Ana por el ofrecimiento!)
Traditie is hier diepgeworteld. Het hoort erbij. Iedereen kent het en krijgt er op een of andere manier wel mee te maken. Vooral in La Orotava. De meest geziene klederdracht is de klederdracht van La Orotava, ofschoon elke regio zijn eigen klederdracht heeft, soms heel verschillend. Er zijn (jonge) mensen in La Orotava die het hele jaar door het traditionele overhemd dragen; het is dan ook niet heel opzichtig, maar toch…
De feestelijkheden in La Orotava beginnen rond het katholieke feest van Corpus Christi, een datum die elk jaar verandert net als pasen en pinksteren. De zondag na Corpus Christi, dat altijd op een donderdag valt, net als hemelvaart, worden er in ons buurtje, rondom de kerk van San Juan, kleurrijke bloem- en zandtapijten gemaakt op de straten waar dan ‘s avonds de processie met het heilig lichaam van Christus (Corpus Christi), de hostie dus, overheen loopt. Onze buren doen elk jaar mee en hadden ons al maanden geleden gevraagd of wij hen ook wilden helpen. Natuurlijk! Je wilt integreren of niet. Het is een hele gezellige bedoening. De buren hadden het ontwerp al gemaakt, ‘s ochtends werd het materiaal gehaald dat door de gemeente ter beschikking wordt gesteld en om een uur of 10 gingen we maar eens wat uittekenen op de grond. Alle straten waren afgezet. Heerlijk rustig. Om half elf kregen we ons eerste glas wijn met spijs van weer andere buren en na een uurtje vond iedereen dat we mochten blijven.
Precies een week na Corpus Christi (het octaaf…) worden er bloementapijten gemaakt in het centrum van de stad. Dat is echt een toeristische attractie. Mensen komen van het hele eiland om de ‘alfombristas’ aan het werk te zien. Op het grote plein voor het stadhuis is men al weken bezig een tapijt te maken van natuurzand van de Teide; daar eindigt de processie dan ook. Jorge heeft ook hier weer meegeholpen met vrienden.
De volgende dag is vrijdag, Baile de Magos (BoerenBal). Heel La Orotava loopt ‘s avonds uit in klederdracht (als je niet gepast gekleed gaat hoor je er echt niet bij), er zijn overal orkestjes en podia, er wordt gedanst (baile) en gegeten en gedronken. Elke zichzelf respecterende kroeg zet tafeltjes en stoeltjes voor z’n deur.
Zaterdagochtend is er veemarkt. De beeltenis van de heilige Isidoor, beschermheilige van de boeren, wordt in processie naar de veemarkt gedragen om de runderen, geiten, paarden, ezeltjes te zegenen. ‘s Avonds is er een romería. Een optocht in klederdracht met veel zang en dans waarbij H. Isidoor van zijn oorspronkelijke kapel naar de grote kerk wordt begeleid. Dit is een hele leuke optocht, heel traditioneel, heel vrolijk, bijna magisch. Daar heb ik Yone mee naar toe genomen.
De volgende dag is zondag. De dag van de grote romería. Tijdens deze optocht wordt H. Isidoor weer teruggebracht naar zijn kapel. De optocht duurt uren omdat er grote karren door ossen getrokken meelopen. Op de karren zitten kinderen die omstanders eten toewerpen, er hobbelen hele barbecue-installaties mee en liters wijn. Er waren dit jaar wel 80 karren. Gelukkig is het nu allemaal over. Het waren wel erg veel feesten. Dácil voelde zich die zaterdag niet helemaal lekker en Jorge was blij dat hij een excuus had om bij haar thuis te blijven: hij was gebroken na twee dagen gebukt tapijten maken! Maar volgend jaar gaan we wel met z’n viertjes in klederdracht, hoor!!
Het is doorgaans niet erg mooi weer; niet geweest en nog steeds niet, terwijl de dagen alweer krimpen. De paar mooie warme dagen die er waren hebben we dan ook optimaal benut. Dácil maak je het meest blij met water, dus bij warm weer hebben we haar badje in de patio gezet, gevuld met koud water, laten opwarmen en hop!
De tweede grote manifestatie in Spanje tegen politieke corruptie en voor échte democratie was op 19 juni (19J) georganiseerd door het platform ‘Democracia Real Ya’ (Echte Democratie Nu) en de beweging 15M (ofwel 15 mei, toen de eerste grote demonstratie plaatsvond). Ditkeer was Yone ook mee.
Het bord dat hij vasthoudt had Juanje gemaakt en leest:
Ik niet tegelijkertijd mijn broekriem aanhalen en mijn broek laten zakken
Dácil had haar eerste schoolreisje. Yone was met zijn school naar LoroParque geweest en de school van Dácil organiseert ieder jaar een uitje naar de bergen, op een hele handige plek, tussen de dennenbomen, met picknicktafels. Het was een hele organisatie om ruim 20 gehandicapte kinderen en al hun benodigdheden daar te krijgen, ik stond versteld van de harmonieuze efficiëntie. Op de grond lagen de matten voor de kinderen, alle wagens en karretjes waren mee zodat ze zittend konden eten en een van de medewerksters had 2 grote partytenten van huis meegenomen voor schaduw of regen, al naar gelang. De kok had eten meegenomen voor de kinderen en voor de ouders, want die waren ook allemaal uitgenodigd: ouders, broers, zusjes, opa’s, oma’s…De kindjes die normaal van het transport gebruik maken werden door het Rode Kruis gebracht en andere kindjes, zoals Dácil, reden met papa’s en mama’s mee. Er waren twee hangmatten om lekker in te schommelen, eten genoeg voor 3 scholen en het was een prachtige onbewolkte dag!
Yone heeft zijn rapport gekregen.
En wij trots natuurlijk. Hij heeft het dit schooljaar geweldig gedaan, heeft veel vriendjes in de klas, kan goed Spaans en Engels, zowel lezen als schrijven, gaat vooruit met rekenen, vindt alles even interessant en leuk en de juffen vinden hem een lieverd. Hij is niet altijd even geconcentreerd, dat is ons bekend, en ook als we huiswerk maken moet ik objecten waarvan ik in eerste instantie niet vermoed dat hij er enige aandacht aan zal besteden op den duur wegleggen omdat hij uiteindelijk toch een vrachtwagen van een gum maakt, of een vulkaan van een servet…Het rapport bestaat uit geschreven commentaar op de ‘vakken’ die ze doen: rekenen, taal en de wereld om hen heen. Hieronder het algemene commentaar dat het hele schooljaar beslaat:
General Comment: Yone is a bright, inquisitive and intelligent boy who loves to learn. He is a cheerful, polite and a popular member of the class who always has something interesting to say. He enjoys entertaining his class mates and has a great sense of humour. He enjoys all aspects of school life and has approached everything with equal enthusiasm. He has made outstanding progress this year and has been a pleasure to teach. Well done Yone!
Op de laatste schooldag mochten de kinderen zonder uniform naar school en tijdens de laatste Assembly gaf Yone aan Ms Noon (de coordinator die altijd alle certificates uitdeelt) zelf een eigengemaakt Certificate voor ‘worker of the certificates’.
We zijn met z’n viertjes de bergen in geweest; Dácil was nog nooit naar de Teide geweest, niet dat ze die kan zien, maar goed, dat is nog geen reden om haar dan maar elke keer thuis te laten. Het vertoeven op groote hoogte met een hartkwaal is volgens velen niet zonder risico, aangezien er minder zuurstof voorhanden is gaat het hart sneller kloppen om meer zuurstofrijk bloed door het lichaam te pompen; ik heb me enigzins online ingelezen en besloten het maar gewoon uit te proberen. Dácil was niet van plan een beklimming van twee weken te voet te ondernemen dus ik kon me niet voorstellen wat er nou eigenlijk allemaal mis zou moeten gaan.
In juni is het een spektakel op de Teide: de Tajinastes en Retama’s (inheemse plantensoorten) zijn dan in bloei en dat is een prachtig gezicht en een nog geweldiger ervaring voor het reukorgaan. Overal hangt de zoete geur van de bloemen en zoemen bijen wild in het rond. We hebben onderweg gepicknickt tussen de dennenbomen.
Mama had een wereldpremière!! Ik heb een Vlaamse kindercantate in het Spaans vertaald voor een plaatselijk kinderkoor. Een erg leuke opdracht; het gaat over Willem (die ik Quique heb genoemd) die piraat wil worden, enkele echte piraten tegenkomt en op zoek gaat naar een schat. Niet alleen de tekst moest vertaald, het moest ook rijmen en op de muziek ‘passen’. Yone ging gepast gekleed mee naar de voorstelling (de muts mocht hij lenen van de dirigent).
Bij Dácil op school werd er ook Día de Canarias gevierd. De ‘juffen’ hadden een dansje ingestudeerd en rolden de kinderen al swingend op Canarische folklore muziek de zaal in. Dácil was niet bepaald verguld met haar klederdracht; het is onhandig en warm; als je gewend bent aan makkelijk zittende leggings en t-shirts is het een heel gedoe om een onderrok, wollen overrok, blouse, hesje en schortje aan te moeten, en dan heb ik uit pure wanhoop de blouse maar weer uitgetrokken en de cape, hoofdoek en rieten hoedje maar helemaal achterwege gelaten…Na het dansje hebben we Dácil weer snel omgekleed…
Het was onlangs Día de Canarias; de dag van de Canarische Eilanden…niet een speciaal groot of belangrijk feest, winkels zijn dicht, scholen zijn dicht, iedereen vrij, en de winkels hebben hun etalages versierd met Canarische parafernalia: gofio, klederdracht, een lapje stof hier, een halmpje stro daar…
In Nederland vinden we klederdracht maar oubollig, voor toeristen, niets om trots op te zijn. Hier, echter, is de Canarische klederdracht iets wat mensen, jong en oud, minstens een keer per jaar aantrekken (als je het niet zelf hebt kan je het overal huren). Elk dorp, stadje, heeft zo zijn eigen feest (meestal gewijd aan de beschermheilige van de plek of waar de stad naar vernoemd is) en dat gaat gepaard met zang, dans, optocht en klederdracht. En iedereen doet dus mee. De klederdracht die men in La Orotava draagt is uitgegroeid tot de meest gedragen/geziene, maar zoals ik eerder zei: ieder dorp heeft zijn eigen feest en ook zijn eigen klederdracht en dat verschilt dus ook van eiland tot eiland. De dorpsfeesten van La Orotava vallen rondom het katholieke feest van Corpus Christi, dat elk jaar van datum verandert, afhankelijk van pasen. Dit jaar valt het laat: eind juni. Meer daarover eind deze maand.
Een voorproefje is Día de Canarias, dan mogen de kinderen in klederdracht naar school. Zowel Yone als Dácil waren, ieder op hun eigen school, uitgedost. Allebei mochten ze de kleren van Juanje lenen. Juanje is 38 en het pak dat Yone aan heeft is van Juanje geweest toen hij 5 was, handgeborduurd en gemaakt door zijn mams (de borduursels zitten op het rode hesje en de onderkant van de zwarte broek en bij Dácil op het hesje; dat pak was van Juanje’s zus). De klederdracht heet Traje de Mago wat zoveel betekent als Boerendracht.
Van oom Piet en tante Jetty kregen we een paaspretpakket. Kaarsjes, paasservetten, een paastafelkleed en nog veel meer moois en lekkers! En dit geweldige kuiken vermomd als haaspaas. Het zingt een voor een groot gedeelte onbegrijpelijk paaslied en wenst ons telkens weer Happy Easter. Dácil vondt het in het begin maar een vreemd ding (is het natuurlijk ook wel een beetje) maar raakte er gaandeweg steeds meer door gefascineerd, en Yone bleef natuurlijk maar op dat knopje drukken…Ze bevoelt zijn bewegingen heel subtiel met haar handjes.
Playa San Marcos, de enige dag gedurende de 2 weken lange paasvakantie van Yone, dat we naar het strand konden. Alle anderen dagen heeft het gestortregend…
Dácil durft steeds meer: ze durft haar hand in het emmertje te steken (maanden geleden volledig ondenkbaar!!) maar dat komt omdat er (zee)water in zit, en er is niets aantrekkelijkers voor Dácil dan water…Ze durft met haar voeten in het zand en ze durft ook al over het gras te rollebollen. Ze heeft trouwens de hele tijd dat we daar aan het strand waren haar handje niet uit de emmer gehad.
Ama en Lubka, de terrible twins, hadden zo hun eigen knuffelmaniertjes met Dácil. Terwijl Ama Dácil vasthoudt valt Lubka van achteren aan met veel gekus, gesmak en gekietel.
Dit is wel het toppunt van ouderlijke trots. We werden van te voren op de hoogte gesteld: Yone was uitgekozen tot Worker of the Term, een hele eer om de leerling van het kwartaal te zijn, en dat terwijl hij nog zo kort op school zit. Yone mocht niets weten maar vond het wel verdacht dat we hem met z’n vieren naar school brachten. Dácil mee, camera’s mee…De laatste dag voor de Paasvakantie om negen uur ‘s ochtends, Assembly en uitreiking van de ‘certificates’. De juf die hem aankondigt is de coordinator van de eerste vier groepen en de blonde juf die naast hem gaat staan is zijn eigen juf.
(op de achtergrond de immer aanwezige Dácil-soundtrack)
dit is wat er gezegd wordt aan het begin; Dácil zingt ertussendoor, het gedeelte waar Ms Noon weer het woord neemt is bijna niet te verstaan maar is zoiets als ‘he’s read every single single book here…’ ofzo…
Ms Noon: I’m very pleased to say that the worker of the term is Yone. Ms Shankland: I’ve chosen Yone for lots and lots of reasons, but the first reason is that when Yone started at our school in September he didn’t speak any English, did you Yone? And now he speaks so good English. And the next reason, well there’s lots and lots of reasons, the second reason is that Yone’s made such amazing progress with his reading. He loves reading and he reads every single day. Do you read every single day? And he’s so enthousiastic about everything (…) Ms Noon: and he’s so enthousiastic and so kind
Dácil ligt soms wel meer dan een uur in d’r bedje te zingen en wriemelen voordat ze in slaap valt. Ze probeert allerlei nieuwe geluidjes en klanken en uit; van (bijna) fluiten met getuite lippen tot grommen en snurkgeluiden met neus en keel. En om dit alles kan ze zelf nog het hardst lachen!
De leesmethode op de Engelse school werkt bij Yone erg goed. De serie leesboekjes die hij mee naar huis krijgt zit heel slim in elkaar; veel plaatjes en weinig tekst. Aan elke stap (stage) is een serie van 6 of 8 boekjes verbonden en als je alle boekjes goed hebt gelezen ga je een stap hoger; dan wordt de tekst moeilijker en de woordenschat uitgebreid. Het eerste boekje dat hij mee naar huis nam had maar één woord: Look. Dat stond op elke bladzijde, het tweede boekje ook, het derde: Look in here…enz…We noemen ze de Kipper boekjes omdat een van de hoofdpersonen Kipper heet; een jongetje van een jaar of 6 met broertje, zusje, mum, dad, vriendjes, buurman, hond…We lezen de boekjes thuis en op school moet hij ze voor de juf voorlezen. Als hij dat goed doet krijgt hij het volgende mee. Het is een sport geworden om een boekje in 1 dag te kunnen lezen. De juf noemt hem de ‘bookwurm’.
