Yone speelt tennis

Ik had me voorgenomen om eenmaal in Tenerife weer te gaan tennissen. Tot nu toe geen geluk, want geen tijd en nu een baan en geen tennispartner…Yone daarentegen heeft op zaterdagochtend best tijd, hij gaat niet meer naar zwemles omdat het te koud is (het is een buitenbad) en vlakbij Ama en Apo is een tennisclub. Kwestie van even bellen en informeren, en ja hoor: op zaterdagochtend van 11 tot 12 is er tennisles voor kinderen. Ik kan Yone maar 3x per week brengen omdat ik altijd 1 zaterdag per maand werk, maar 3x is beter dan niets dacht ik zo. Dus ik heb 2 weken geleden Dácil ‘s ochtends bij Ama gelaten en Yone naar tennisles gebracht. Het was als een warm weerzien, Álvaro, de eigenaar, en destijds zo rond het jaar…um…1990…?…herkende me meteen en wist zelfs mijn naam nog. Yone kreeg een racket te leen en hop…Voor het eerst met een racket in zijn hand. Dit gaan we dus vaker doen!!

 

Dácil is 4

Meestal lukt het met aardig om Dácil en Yone niet met elkaar te vergelijken. Vanaf het begin, vanaf Dácil d’r geboorte, was het duidelijk dat ze haar eigen weg zou moeten zoeken en haar eigen ritme zou moeten vinden. En dat lukt aardig. Maar soms doe ik het stiekem toch… Dan denk ik eraan toen Yone 4 werd, dat hij afscheid nam van de chèche en voor het eerst naar school ging, dat ik foto’s maakte in een herfstig Amsterdam Noord park met z’n stoere brandweerjas aan. En heel snel hou ik daar dan ook maar weer mee op, met dat vergelijken, want het leidt nergens toe en voegt ook verder niets toe…ze zijn veel te verschillend in alle opzichten en Dácil heeft, ondanks en misschien wel dankzij, haar vele handicaps een veel groter gevecht moeten leveren om te komen waar ze nu is. En dat zonder brandweerjas. Chapeau kleine meid!

Yone en Babi op de schaats

Het is toch nog gelukt om een half uurtje te skeeleren op het kerkplein terwijl iedereen in huis een kleine siesta hield. Babette paste ruim in mijn skeelers die ik ooit van Alec kreeg en Yone was in de 7e hemel! Op het moment dat ik stop met filmen gaan ze samen onderuit, Babette remt met rechts denkend dat daar het remblokje zit, maar nee, daar zit ie dus niet…

Dácil bij het ontbijt

Dácil zit eigenlijk nooit stil. Ze is altijd bezig, beweegt, doet dingen, friemelt, pakt je hand of arm of maakt piepgeluidjes.

Dit is een doordeweekse ontbijtscene.

 

Yone vangt (geen) vissen

Nog steeds in het Anaga gebergte, aan de kust, in Roque de las Bodegas. Yone kreeg van Aart en Babette 2 (maar liefst) hengels en na wat oefenen op het strand hebben we ze uitgeprobeerd. Gelukkig hadden we al gegeten, want we hebben niets gevangen.

Dácil in Almáciga

Dácil is eigenlijk alleen maar een excuus om te laten zien hoe mooi het in Almáciga was en wat voor een bijzondere dag het was. Na de strandwandeling (inclusief bergop met Dácil in de armen – kom op meid, leren lopen!) hebben we heerlijk vis gegeten in het naburige dorpje Roque de las Bodegas.

2012…

De eerste dag van het nieuwe jaar in Almáciga. Dit is playa de Almáciga, daarna heb je nog playa de Benijo en el Draguillo en dan houdt de weg op en val je van het eiland af.

De ideale plek om het nieuwe jaar te beginnen, op het strand, omringd door bergen, familie en goede vrienden.