Yone speelt met Dácil

29 10 2013

Het komt niet zo heel vaak voor. Ik heb het al eerder besproken hier op het blog; Yone vindt het niet makkelijk om met Dácil te communiceren, niet alleen om met haar te praten maar ook om met haar bezig te zijn. Aan de andere kant helpt hij met van alles als het om Dácil gaat, dat dan weer wel. Maar uit zichzelf met haar gaan spelen of haar iets leren of haar bezig houden gaat niet als vanzelfsprekend. Het is dan ook leuk om af en toe een foto te kunnen maken van broer en zus samen, terwijl ze spelen.

yone juega con dácil





Dácil speelt piano

28 09 2013

Nu ze haar nieuwe Baha heeft hoeft ze haar tanden niet meer op de toetsen te houden of haar hoofd. Ze kan het zo ook horen!





Yone en Manchitas

28 09 2013

Yone had een geweldig rapport aan het eind van het schooljaar (http://sosacorduwener.wordpress.com/2013/07/04/yone-krijgt-zn-rapport/), en als beloning hebben we hem een huisdier beloofd. Het zou een cavia worden, en na het een en ander op internet te hebben gelezen, zouden het twee cavia’s worden. Want eentje de hele dag alleen in een kooitje is zielig. Echter, Jorge ging 2 maanden naar Nederland en ik ging 3 weken met de kids naar Piestany. Dus hebben we besloten de cavia’s bij de dierenwinkel te reserveren en pas op te halen als we allemaal weer thuis zouden zijn. Jorge had wel nog een prachtig hok getimmerd voordat hij wegging.

Dit is Manchitas (Vlekjes in het Spaans). Hij is hier 3 weken jong. Inmiddels heeft hij een vriendje: Morgan. Die is een maand later geboren en ze kunnen het prima met elkaar vinden. Yone is dolgelukkig.

manchitas





Yone en Dácil in Piestany

28 09 2013

We zijn in augustus met z’n drietjes bijna 3 weken in Piestany geweest. Jorge was 2 maanden in Nederland en Ama was al in Juli naar Piestany afgereisd om daar 6 weken met haar zusje door te brengen. Op haar uitnodiging ben ik toen ook samen met Yone en Dácil op familiebezoek gegaan.

Het was een warm weerzien. Ik was er voor het laatst (ook met Yone en Dácil) vijf jaar eerder, in augustus 2008. Toen was Dácil nog maar 8 maanden en Yone bijna 4.

De eerste dagen was het tegen de 40 graden en hebben we alleen maar in de tuin gezeten, onder de walnotenboom die de meeste schaduw gaf. Na een flinke onweersbui koelde het af en hadden we de rest van de vakantie een aangename temperatuur: 25-30 graden.

Een impressie:

op de heenreis mocht Yone in de cockpit

y piloot

we sliepen bij neef Marko (hij sliep op de bank)

yoda slapen

samen schommelen:

yoda schommel

 

in het treintje door de stad

 

yoda treintje

wandelingen langs de rivier:

d vah

 

familieweerzien (nichtje Miska, nicht Drahu, schoonzus Majka)

 

 

midama

knuffelen met nichtje Petka:

d petka

 

en met Marko:

d marko





Dácil hoort weer

28 09 2013

Het duurt even, 10 maanden, maar dan heb je ook wat. Dácil heeft een nieuw gehoorapparaat. Na  veel gedoe, tests, opname, narcose, nog meer tests, afspraken met mensen die allemaal documenten voor andere mensen hebben en dat niet aan elkaar via de mail kunnen sturen maar daar mij als ponyexpress voor gebruiken (zie eerdere post http://sosacorduwener.wordpress.com/2013/07/04/dacil-en-het-verdwenen-gehoorapparaat/), is het dan eindelijk zover. Het is geen BAHA, maar wel een beengeleider, echter van een ander merk, een Oostenrijks fabrikaat: BHM. Het wordt op z’n plaats gehouden doormiddel van een brede hoofdband. Boven op de hoofdband zitten de twee microfoons, die zitten aan de processor aangesloten met kleine kabeltjes. De twee processoren drukken op het schedelbot achter de oren (dichtbij het slakkenhuis) en die brengen de geluidstrillingen over.

De eerste keer dat Dácil ‘m op kreeg was een magisch moment. Het is jammer dat ik er geen video van heb… Ze kneep haar vuistjes hard dicht, trok haar schouders op, kneep haar ogen stijf op elkaar en haar hele lichaam verkrampte zich om de nieuwe informatie te verwelkomen. Zo doet ze ook als het water van het zwembad te koud is: ze verheugt zich op het zwemmen, is blij en wil er in, maar haar lichaam vindt het eigenlijk te koud. Uiteindelijk overwint de blijdschap en laat ze zich er in glijden. Ook nu; ze vond het vreemd en eng maar lachte uitbundig omdat het toch wel heel erg spannend en leuk was. Ze deed hem niet af.

Minpuntje was dat ik het apparaat wel heb moeten betalen en dat ik (naar verwachting) het voorgeschoten geld van het ziekenfonds terug krijg. Als we het niet hadden kunnen betalen (1500 euro geleend van Ama) had het zeker nog 3 maanden geduurd voordat ze het gehoorapparaat had gekregen. Viva España.

Maar goed. We gingen met Baha (laat ik het voor het gemak maar zo noemen) op d’r kop naar huis. En trouwens ook meteen 3 dagen later op vakantie naar Slowakije. Het is nog steeds, nu bijna 2 maanden later, een leerproces, dat horen. Ze houdt hem niet de hele dag braaf op. Maar ze luistert er wel mee. Soms trekt ze hem gewoon van haar hoofd en gooit hem op de grond, maar andere keren houdt ze hem bij haar wang of op d’r voorhoofd om naar muziek te luisteren. Volgens de tests hoort ze er voor 90-95% normaal mee.

De foto laat zien dat ze het Dora speelbord waar geluid uit komt niet meer tegen haar hoofd houdt maar het ‘gewoon’ hoort.

audifono nuevo





Yone en Dácil

4 08 2013

en dan nog eentje voor het fotoalbum

yone y dácil agosto 2013





Yone op zwemles

4 08 2013

Yone had voor het vierde achtereenvolgende jaar de hele maand juli elke dag zwemles. We zijn er mee begonnen toen we hier pas aankwamen, in 2010, en nu keek hij er al voor de zomervakantie naar uit. We moeten in juli toch vroeg uit de veren omdat Dácil naar school gaat, en het is maar 3 kwartiertjes. Een beetje lichaamsbeweging in de morgen kan geen kwaad. Tot nu toe vond ik het allemaal maar een beetje op spartelen lijken, een echte zwemstijl kon ik niet ontwaren, maar dit jaar heeft hij mij verrast. Blij verrast. Ik zag vooruitgang, de ellebogen uit het water, meer concentratie, hoofd opzij om te ademen…Het leek wel of hij echt naar de meester luisterde. Zoals ik al eerder vertelde doet men hier niet aan gereguleerde zwemdiploma’s. Maar dat mag de pret niet drukken. Aan het eind van de zwemcursus, de laatste dag van juli, vroeg de meester of Yone misschien door wilde gaan in september. Hij vond dat ie een mooie stijl heeft en dat er wellicht nog wel wat meer inzit…We zullen zien.

Yone is degene rechts, met de gele badmuts

 








Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.