Yone wint

8 12 2013

Het was weer Halloween…aan al deze wederkerende feestdagen merk je pas hoe snel een jaar voorbij gaat. Want Halloween is ook alweer ruim een maand geleden…Tja…

We hebben weer ons best gedaan qua outfit. Dit jaar geen ingewikkelde personages die niemand zich meer kan herinneren, maar een klassieker op het gebied van de iconografie des doods; de zombie die uit z’n graf breekt en met zijn superkrachten de marmeren steen openbreekt. Het mooie aan deze outfit is dat ie in 20 minuten af was, lichtgewicht is en geen gedoe met kleding en schmink behoeft.

Et voilà, eerste prijs tijdens de Halloween parade op school. (De jury was vooral ook te spreken over de realistische uitbeelding en inlevingsvermogen van het sujet…)

halloween 13





Dácil

8 12 2013

Gewoon even twee fotootjes tussendoor, gemaakt door Juanje tijdens het benefiet-eten voor CREVO in Pinolere, La Orotava.

besito a mami

 

guapa





Yone is 9

3 11 2013

Ook alweer een maand geleden…wat gaat het allemaal snel… Vorig jaar wilde hij geen feestje voor klasgenootjes geven, hij wilde alleen familie. Maar dit jaar kregen we hem toch zover. Dan heb je een enorme tuin en geef je geen feestje voor vriendjes? Allereerst de vraag: wie nodigen we uit? In ieder geval niet de hele klas. Dat zijn er zo’n 24, en is de nieuwste mode hier…de hele klas wordt uitgenodigd, en aangezien er niet veel mensen zijn die de plek of de zenuwen hebben om 24 9-jarigen in huis te hebben worden zulke feestjes meestal in daarvoor speciaal ontworpen tunfun-achtige speelgelegenheden gehouden. Dat kost kapitalen! Gelukkig heeft Yone niets met de hele klas en houdt hij meer van ‘t petit comité. Het werden 4 meisjes en 4 jongens (want een feestje zonder meisjes is niet leuk, zegt Yone), waarvan 1 meisje uiteindelijk niet kwam, dus waren ze met z’n 8en. Een mooi getal.

We hadden als verassing voor de gelegenheid nichtje Rebeca uitgenodigd om een workshop ‘jumping clay’ te geven. Ze heeft aan de kunstacademie gestudeerd en werkt veel met dit materiaal, een soort plasteline dat in de buitenlucht hard word maar een beetje flexibel/zacht blijft. Als het is uitgehard kan je het niet meer bewerken maar de textuur blijft zacht. Alle kinderen maakten een grappig ijsje met oogjes, mochten die meenemen en kregen er nog een zakje klei bij. Yone kreeg een hele doos met verschillende kleuren.

We hebben pannekoeken gegeten met heel veel stroop en chocoladeprut, taart, de cavia’s kregen een hartverzakking van al het geknuffel en de laatste mama’s gingen rond een uur of half 9 weg. Ik denk dat Yone zich kostelijk heeft vermaakt.

9





Dacil en Ruth

3 11 2013

Het klinkt bijna bijbels…Sinds Dácil naar een nieuwe school gaat is er veel veranderd. Voor haar en voor ons. Op CREVO was er veel aandacht voor allerlei therapieën, en dat was afgezien van noodzakelijk ook vooral heel handig. Er waren logopedisten, fysiotherapeuten, er werd gezwommen onder professioneel toezicht… Dat alles krijgt Dácil nu niet meer op school. Ze krijgt er veel voor terug, ongetwijfeld: kinderen om haar heen, geluid, gelach, beweging… Maar logopedie en fysiotherapie zijn ook nog steeds heel belangrijk. Ze loopt nog niet zelfstandig, moet nieuwe gebaren leren en idealiter ook nieuwe klanken leren verstaan en nabootsten. Dus zijn we ‘s middags met haar op pad. Voorheen ging Yone na school naar van alles: saxofoonles, repetitie met de harmonie, zwemmen, dit jaar theater op school… Nu gaat Dácil ook naar van alles…

Ruth is de nieuwe fysiotherapeute. We kennen haar via degene die Dácil had gechartered voor de Halliwick hydrotherapie sessies met Johan Lambeck: (http://sosacorduwener.wordpress.com/2013/03/07/dacil-op-tv/), zij deed ook mee met de workshop. Een keer per week gaat Dácil met Ruth zwemmen in Santa Úrsula, in een overdekt verwarmd zwembad. Voorwaarde in alle zwembaden hier is dat er badmutsen worden gedragen. Dácil heeft een bloedhekel aan mutsen en dingen op haar hoofd. Maar omdat ze het zo druk heeft met Ruth en met niet verdrinken laat ze de fuchsia muts met pingüins opzitten…

ruth





Yone presenteert (maar weer eens)

29 10 2013

Nog voor de zomervakantie kreeg ik het aanbod van een goede vriendin om een benefiet evenement te organiseren en zo geld in te zamelen voor CREVO, de school waar Dácil tot voor kort op zat. Ik had een berichtje geplaatst op facebook waarin ik om financiering vroeg voor de nieuwe 2014 CREVO kalender. Jessica belde me met de mededeling dat het bedrijf dat zij runt, een klein golfterrein met 9 holes net buiten Puerto de la Cruz (www.clubdegolflarosaleda.com), geen geld kon doneren maar wel een evenement kon organiseren om geld in te zamelen: een concert en een wedstrijd. Het concert lieten we over aan muzikale vrienden, een geweldige coverband die de pan uit rockte, met gitarist en leadvocalist Charlie, die Yone Mr Orca noemt: hij is een excollega van Loro Parque, degene die in de tot orca omgebouwde VW kever door de stad rijdt. En er waren nog meer muzikale vrienden die ook op het podium klommen. Ter afsluiting heeft DJ Elalfilo nog lekker vinyl plaatjes gedraaid. DJ Elalfilo stond, toen ie niet draaide, achter de bar, samen met twee andere moeders, ik stond bij de kassa, een andere papa stond aan de tap, en er werden spiesjes van de barbecue en paella geserveerd.

Yone nam de presentatie voor zijn rekening. Ik heb een stukje voor hem geschreven. Hij heeft zijn zondagse goed aangetrokken, de microfoon gepakt, is in de spotlights gaan staan en sprak iedereen toe.

Het was een geweldig feest. We hebben hard gewerkt, veel gelachen en voor we naar huis reden kregen we smsjes dat de politie verderop stond te controleren, dus voor de zekerheid een omweg genomen.

Zo’n 1300 euro voor CREVO verdiend. Da’s leuk voor een avondje feest!





Dácil gaat naar een nieuwe school

29 10 2013

Het is zover. We hebben hier de hele zomer naar uit gekeken, en waren eigenlijk tot ver in augustus niet helemaal zeker of het wel door zou gaan. CREVO, de school waar Dácil naar toe ging sinds we hier in Tenerife wonen, sinds begin 2011, werd haar te klein. Ze was klaar om de volgende stap te nemen, de stap naar meer zelfstandigheid, naar interactie met andere kinderen, naar meedoen in groepsverband, zitten, luisteren, wachten, spelen… CREVO was geweldig, we zijn alle mederwerkers daar oneindig dankbaar voor hun inzet, geduld en liefde. Dácil is dankzij iedereen in CREVO zo ver gekomen waar ze nu is, en daardoor kan ze nu ook weer de volgende stap nemen.

Haar nieuwe school is een een normale openbare basisschool, echter er zijn 6 klassen voor gehandicapte kinderen. Elke klas telt 6 kinderen. De handicaps lopen uiteen: motorieke beperkingen (rolstoel), Down, autisme, ergens daartussenin zit Dácil. Ze is niet de enige met een visuele beperking, wel de enige met auditieve beperking en dus de enige die gebarentaal gebruikt. Elke klas heeft een juf en een hulp. Dácil heeft gelukkig ook nog Bea, haar tolk. Die is er 3x per week om haar te helpen met gebarentaal en de communicatie met de juffen en de kinderen.

Dácil krijgt elke dag warm eten op school, niet tegelijk met de ‘normale’ kinderen maar iets eerder, als ware het een ‘vak’. De pauzes zijn wel gezamenlijk met de ‘normale’ kinderen uit de onderbouw. Ze wordt elke dag naar school gebracht met een busje en weer thuis gebracht. Haar rollatortje is permanent op school en daar loopt ze mee naar de eetzaal en naar de patio waar de pauze is. Ze zit aan een gewoon tafeltje met een gewone stoel. Liggen op matrassen is er niet meer bij. ‘s Ochtends doet ze mee met de klasroutine, dan gaan de kinderen voor het bord zitten en bespreken ze wat ze die dag gaan doen, welke dag het is, welk seizoen, etc. De autistische kinderen gebruiken pictogrammen, Dácil gebruikt gebaren die Bea haar leert.

Logopedie krijgt ze niet meer op school. Fysiotherapie ook niet. Een zwembad is er niet… Dus ‘s middags vliegen we met Dácil van hot naar her, maandag zwemmen, woensdag en vrijdag logo en er staat nog fysio op het programma. Aan de andere kant heeft Yone ook van alles ‘s middags… Tja, het is even organiseren.

Waar het om gaat is dat Dácil haar nieuwe school geweldig vindt. Ze geniet van de andere kinderen, ze leert dat er kinderen zijn die dingen van haar afpakken. En dat ze die dingen ook weer terug kan pakken. Tijdens de pauze is ze het poppetje van de meisjes van groep 1 en 2, die haar met rollator en al vooruit duwen en aanmoedigen. Thuis gebruikt ze uitsluitend nog het gebaar voor ‘werken’, hoe moe ze ook is. Een beetje gaan liggen en niks doen wil ze niet meer.

Op de foto van haar eerste schooldag is haar klas te zien. Naast Dácil hurkt Bea, haar tolk, en de dame in de witte overjas is Begoña, haar juf.

cole la luz





Yone speelt met Dácil

29 10 2013

Het komt niet zo heel vaak voor. Ik heb het al eerder besproken hier op het blog; Yone vindt het niet makkelijk om met Dácil te communiceren, niet alleen om met haar te praten maar ook om met haar bezig te zijn. Aan de andere kant helpt hij met van alles als het om Dácil gaat, dat dan weer wel. Maar uit zichzelf met haar gaan spelen of haar iets leren of haar bezig houden gaat niet als vanzelfsprekend. Het is dan ook leuk om af en toe een foto te kunnen maken van broer en zus samen, terwijl ze spelen.

yone juega con dácil








Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.