Dácil is 3

24 01 2011

Elk jaar is weer een mijlpaal. Ergens houdt het natuurlijk op; maar het voelt nog steeds ‘miraculous’ zoals Alec verwoordde. Weer een jaar erbij; wie had dat 3 jaar geleden gedacht…Soms heb ik nog wel eens de neiging om alsnog een verslagje over Dácil te schrijven voor de gang van de NICU van het AMC, waar de verhalen hangen van ouders die voor en met hun baby’s hebben gevochten en die ik las, en waar ik steun en hoop uit putte, hopend, verwachtend dat ik er misschien ook ooit met succesverhaal over mijn kleine meid tussen zou hangen. Zo’n verhaal van: zie je wel, ze is er toch maar mooi bovenop gekomen, tegen alle medische verwachtingen in…lekker puh…maar wat zou ‘t; al die wrok is nergens goed voor, niet constructief, vol met negatieve energie. Wellicht hebben toekomstige ouders er wel wat aan als ze ook te horen krijgen dat hun kleintje geen kans maakt en maar beter van de beademing af kan, te lezen dat het anderen ook is overkomen en dat je altijd op je eigen gevoel af moet gaan…misschien doe ik het nog wel, de kans dat ze het ook daadwerkelijk ophangen is natuurlijk nihil…

Ondertussen vond de prinses haar verjaardagsfeestje maar niks; veel te luidruchtig en druk. Dus zaterdag was het feestje voor de familie en zondag mocht Dácil zelf in alle rust genieten van haar verjaardag zonder visite.

 

Gelukkig vond ze de zelfgemaakte chocoladetulband wel heel lekker!!

 

Advertisements




Yone’s bestiarium

21 01 2011

Yone heeft een nieuw exemplaar toegevoegd aan zijn bestiarium: een gekko, in het Spaans: perenquén. Die zijn hier trouwens overal te vinden, ze plakken met hun zuignappootjes aan de muren dichtbij licht, om ‘s avonds mugjes, vliegjes en andere insecten te vangen.

Dankjewel Elf voor je mooie tekeningen en de gekko; hij heeft al kennis gemaakt met alle andere beesten in Yone’s bed: uil, slang, hond, Ozzyces, vleermuis, garnaal, mossel, babytijger, kleine muis, krokodil, spin en flamingo. Het wordt wel een beetje krap in bed, maar reuze gezellig!

(trouwens, de varaan is overleden: indigestie)





Dácil voelt

21 01 2011

Dit spelletje is nieuw. We zijn er wel een half uur zoet mee.

En dus blijkt dat EMI de rechten heeft van de muziek die op de achtergrond zachtjes op staat, terwijl ik Dácil film…Jorge was een lekker plaatje van Louis Armstrong aan het draaien…en dat mag niet op het internet, althans, niet zonder te betalen, dus…





Yone’s toekomst

18 01 2011

Dit is dus wat Yone wil worden; heb het maar meteen vastgelegd, dan kan ik het tegen hem gebruiken, of wellicht vóór hem…kan ie ook wel van die dure Engelse school af…scheelt een slok op een borrel!

 





Dácil was ook zoet

13 01 2011

Ook als je geen brief schrijft krijg je cadeautjes van de drie koningen. Als je maar zoet bent geweest. En Dácil was zoet. De koningen hadden een pop voor haar uitgezocht met heel lang haar, omdat ze altijd mama d’r haar in haar handje vasthoudt en met de plukjes speelt en over haar vingertjes laat glijden. Nu hoeft mama niet een half uur boven Dácil d’r bedje te hangen in een onhandige rug-kromming met op den duur tintelende voeten…Dankjulliewel drie koningen!





Yone met de échte koning

13 01 2011

We wonen vlakbij de kerk van St. Johannes de Doper. Elk half uur horen we de klokken slaan (handig bij oud-en-nieuw!) en laat dat nu de kerk zijn waar de echte drie koningen de brieven met cadeauwensen van de kindertjes in La Orotava in ontvangst nemen…! We hebben eerst een uur in de rij gestaan om bij het altaar te komen waar de drie koningen en hun gevolg de brieven ontvingen. Eenmaal bij de koning van je keuze ben je eigenlijk snel klaar…In de kerk is de rij vrij breed, tussen de kerkbanken; maar eenmaal voor het altaar splitst de rij zich op in drieën, een voor elke koning. Je mag dus kiezen. Bij de linker koning stond een lange rij, bij de rechter koning ook (toevallig weet ik dat de rechter koning Baltazar was, de zwarte koning), maar de middelste koning, ocharme, had geen enkel kindje…Wat sneu, dacht ik, en handig ook. Kom Yone we gaan naar de middelste. Maar mama ik wil naar Melchior; Ja Yone, dat IS Melchior, kom…

Nu blijkt later pas, dat ALLE kinderen naar Melchior willen, dat is de koning die het goud brengt, met de witte baard. De linker koning. Wij stonden bij Caspar, de bruine baard, die Mirre brengt…Tja, wat moet een mens nou met mirre???

 





Yone is koning

13 01 2011

Oudejaarsavond bij ons thuis; Jordi en Ana kwamen eten. En Yone heeft zich als Melchior (volgens hem) uitgedost en hen met zijn kistje ‘goud’ bij de deur opgewacht. Hij heeft daar minstens een half uur gestaan, want er kwamen natuurlijk af en toe mensen langs en dan moest hij toch iets zeggen, verwelkomen, buigen, knikken…