Dácil fietst (bijna)

25 02 2011

Dácil vindt de driewieler ook helemaal geweldig. Wat zo leuk is om te zien is dat ze haar angst voor het onbekende beetje bij beetje aan het overwinnen is. Toen ze wat kleiner was, won haar angst het meestal van haar nieuwsgierigheid; nu is dat andersom. Ze durft nieuwe dingen meteen vast te pakken en aan te raken. Beweging vindt ze altijd leuk, en schijnbaar vindt ze het stuurtje ook prettig om te pakken. Wel moeilijk sturen met de duwstang omdat ze zelf ook kan sturen en dat meestal ‘contra’ doet…Volgende stap: trappen!





Yone verliest tand 3

25 02 2011

Alhoewel…’verliest’ is niet het juiste woord. Deze zat goed vast en wiebelde wekenlang vervaarlijk heen en weer. Zozeer dat Yone een keer straf kreeg op school van Miss Noon…hij moest (1 minuut) nablijven. Hij zou iets van het bord overschrijven en zat daar al een half uur aan, zonder het af te maken, omdat hij steeds met z’n wiebeltand zat te spelen en daar totaal door was geobsedeerd. Ik heb er meermaals aan gerukt maar ‘t ding kwam niet los. Uiteindelijk heeft Ozzieces (z’n knuffel!) hem losgerukt. Tandenfee ingeseind…zo…neeeext. Wel een merkwaardig gezicht, zo zonder tand. En nu slist hij ook een beetje.





Dácil schommelt

6 02 2011

Dácil heeft voor haar verjaardag twee grote cadeaus gekregen: een schommel en een driewieler. Daar het de afgelopen twee weken (nog voor haar verjaardag en tot een paar dagen geleden) aan een stuk door heeft geregend konden schommel nog driewieler ceremonieel worden ingewijd.

Bij de eerste zonnestralen hebben we de schommel in elkaar gezet. Aan al onze verwachtingen werd voldaan; ze vindt hem geweldig. Een echte CHARGE meid hebben we! Bijna alle kindjes met CHARGE hebben gemeen dat ze van heftige bewegingen, schommelen, springen, heen en weer schudden, houden. Het evenwichtsorgaan is niet helemaal zoals dat van ons, en terwijl je zou verwachten dat ze dan eerder misselijk worden is het omgekeerde waar.





Yone tekent na

6 02 2011

Yone heeft van Marta (z’n schoonzusje) een boek gekregen met alle Disney tekenfilms erin beschreven: personages, plot, feiten en weetjes. Yone heeft niet zo veel met Disney films, dat komt omdat zijn papa en mama niet zoveel met Disney films hebben…Mama is bijvoorbeeld allergisch voor de Disney versie van Winnie the Pooh…maar goed; klassiekers zijn klassiekers, daar moet je je soms bij neerlegggen. Dumbo, bijvoorbeeld, is een geweldige film, evenals Fantasia.

Bij Yone is Assepoester aan de beurt. We hebben de dvd al jaren, hij heeft er tot vorige week nooit naar om willen kijken. Nu is het dan zover, het hek is van de dam, en hij kijkt alleen nog maar Cinderella; in het Spaans, kent de tekst en liedjes al uit z’n hoofd…

Een nieuwe fase in zijn liefde voor tekenen is het natekenen. Iets wat hij tot voor kort nog nooit had gedaan. Hier is Robin Hood (ok…ook een klassieker), nog voor het inkleuren…





Dácil d’r eerste concert

6 02 2011

Wat betreft Dácil waren we niet helemaal zeker van haar reactie; wellicht zou ze het te hard, onduidelijk, rumoerig, chaotisch kunnen vinden, of ze zou het geweldig vinden en ervan genieten. Voor de zekerheid een plekje aan het gangpad voor de kinderwagen, en Dácil aan een fles drinkyoghurt gehangen…

Het laatste was waar.





Yone’s eerste concert

6 02 2011

Het leuke van het wonen in een klein stadje is dat je altijd gaat als er iets wordt georganiseerd. Ditmaal een kinderconcert met verteller door het symphonisch orkest van Tenerife (een heel fijn klinkend orkest vind ik zelf) met een potpourri aan klassieke melodieën aan elkaar gepraat door een verteller met een slap verhaal over een jongetje dat in een (droom)labyrint in La Orotava verdwaald.

De familie Sosa Corduwener op pad, dus, zaterdagmiddag om 12 uur.