Dácil is (een soort) Pocahontas

17 02 2012

Dácil had ook een Carnavals feestje op school. Jorge heeft een geweldige outfit voor haar gevonden. Best nog wel een toer omdat het aan een aantal eisen moet voldoen. Het moet vooral lekker zitten, er mag niets op haar hoofd want dat vindt ze vreselijk irritant en het moet gemaakt zijn van een niet al te kunstmatig materiaal. Het werd een soor Indiaans-Pocahontas achtig thema.

Voilà:





Yone is Charlie Chaplin

17 02 2012

Het Carnaval is losgebarsten. Vandaag hadden we het druk met alle carnavals-activiteiten: eerst Yone op school een Carnaval Parade, daarna naar Dácil d’r school waar een soort workshop was georganiseerd om samen met de kinderen en ouders een Carnavals poster te maken en daarna weer terug naar Yone’s school voor de Talent Show. Yone wilde in eerste instantie als Don Quijote, maar  al gauw werd het toch Charlie Chaplin, vooral omdat hij de scene met de zingende obers zo leuk vindt. Voor de talent show waren er eerst voorrondes. Iedere klas koos een kandidaat om de klas te vertegenwoordigen. Yone’s act kreeg de meeste stemmen in zijn klas. Zijn leraar nam de dingen ook meteen heel serieus en ging tijdens lunchpauzes op school oefenen. Tijdens de talent show deden er kinderen mee van Year 1 (5 jaar) tot en met Year 6 (10 jaar-vanaf Year 5 zitten ze op een andere lokatie en vandaag kwamen ze samen), en elk jaar heeft 2 klassen. Yone is uiteindelijk 2e geworden.

De scene komt uit Modern Times, 1936. Het lukt Chaplin eindelijk om aan een baan te komen, na vele omzwervingen en avonturen in een door crisis geteisterd land, als ober in een restaurant. Echter, hij moet ook zingen. Het lukt hem maar niet om de tekst te onthouden en schrijft de woorden op zijn manchetten. Als het liedje begint verliest hij onder het dansen zijn manchetten met de tekts en improviseert de woorden van het liedje.

Dames en heren, Yone:





Dácil is DJ

17 02 2012

Dácil kreeg voor haar verjaardag een alleraardigst boekje over Noddy, een Engels personage dat avonturen beleeft, maar dan in het Spaans. Er zit wat electronica aan vast: als je de bladzijde omslaat hoor je een geluidje en de tekst wordt voorgelezen. Er worden ook vragen gesteld over de tekst die je kan beantwoorden met de knopjes die op het boekje zitten. Geluid + knopjes…leuker wordt het niet, want daar kan je leuk mee mixen!





Yone speelt tennis

17 02 2012

Ik had me voorgenomen om eenmaal in Tenerife weer te gaan tennissen. Tot nu toe geen geluk, want geen tijd en nu een baan en geen tennispartner…Yone daarentegen heeft op zaterdagochtend best tijd, hij gaat niet meer naar zwemles omdat het te koud is (het is een buitenbad) en vlakbij Ama en Apo is een tennisclub. Kwestie van even bellen en informeren, en ja hoor: op zaterdagochtend van 11 tot 12 is er tennisles voor kinderen. Ik kan Yone maar 3x per week brengen omdat ik altijd 1 zaterdag per maand werk, maar 3x is beter dan niets dacht ik zo. Dus ik heb 2 weken geleden Dácil ‘s ochtends bij Ama gelaten en Yone naar tennisles gebracht. Het was als een warm weerzien, Álvaro, de eigenaar, en destijds zo rond het jaar…um…1990…?…herkende me meteen en wist zelfs mijn naam nog. Yone kreeg een racket te leen en hop…Voor het eerst met een racket in zijn hand. Dit gaan we dus vaker doen!!

 





Dácil is 4

6 02 2012

Meestal lukt het met aardig om Dácil en Yone niet met elkaar te vergelijken. Vanaf het begin, vanaf Dácil d’r geboorte, was het duidelijk dat ze haar eigen weg zou moeten zoeken en haar eigen ritme zou moeten vinden. En dat lukt aardig. Maar soms doe ik het stiekem toch… Dan denk ik eraan toen Yone 4 werd, dat hij afscheid nam van de chèche en voor het eerst naar school ging, dat ik foto’s maakte in een herfstig Amsterdam Noord park met z’n stoere brandweerjas aan. En heel snel hou ik daar dan ook maar weer mee op, met dat vergelijken, want het leidt nergens toe en voegt ook verder niets toe…ze zijn veel te verschillend in alle opzichten en Dácil heeft, ondanks en misschien wel dankzij, haar vele handicaps een veel groter gevecht moeten leveren om te komen waar ze nu is. En dat zonder brandweerjas. Chapeau kleine meid!





Yone en Babi op de schaats

2 02 2012

Het is toch nog gelukt om een half uurtje te skeeleren op het kerkplein terwijl iedereen in huis een kleine siesta hield. Babette paste ruim in mijn skeelers die ik ooit van Alec kreeg en Yone was in de 7e hemel! Op het moment dat ik stop met filmen gaan ze samen onderuit, Babette remt met rechts denkend dat daar het remblokje zit, maar nee, daar zit ie dus niet…





Dácil bij het ontbijt

2 02 2012

Dácil zit eigenlijk nooit stil. Ze is altijd bezig, beweegt, doet dingen, friemelt, pakt je hand of arm of maakt piepgeluidjes.

Dit is een doordeweekse ontbijtscene.