Yone en Dácil moeten Apo missen

13 07 2012

Verlies is als een soort verlamming. Ik heb in maanden niets meer op het blog geschreven. Ik had niet het idee dat er nog iets zou zijn wat de moeite waard was om over te vertellen of om met anderen te delen. Dat papa er niet meer is heb ik al aan iedereen verteld, dus blijft er niet veel meer over.

Natuurlijk is dat niet waar. Trouwens, dit blog gaat niet over mij, of over mijn verlies, maar over Dácil en Yone.

Yone was een groot fan van Apo. Hij liet mij regelmatig weten dat Apo toch echt wel alles wist, en de slimste was van allemaal, en de oudste, en de beste.

Apo was een groot fan van Dácil. Hij had onvrede met het feit dat Dácil veel niet kan. Ik hoop dat hij bij God zijn verhaal heeft kunnen halen.

Ik kan niet opschrijven wat er allemaal sinds 23 april 2012 is gebeurd. Eigenlijk is er helemaal niets gebeurt. De tijd heeft stilgestaan. Dus beginnen we vandaag maar weer met een schone lei.

Ik lever in een blanco vel. Wat ik niet weet weet U wel. (schreef hij ooit tijdens een proefwerk, waarna hij onverbiddelijk naar huis werd gestuurd en van school geschorst…)


Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s