Yone is Michael

30 10 2012

Halloween…het komt, het gaat, en dan komt het weer…Ik ben zelf eigenlijk ook van mening dat Halloween niet in Spanje thuishoort, net zomin als in Nederland, maar als je op een Engelse school zit moet je Halloween vieren. Jorge en ik vonden zelf dat we er dit jaar goed op voorbereid waren. Yone zou als Michael Jackson uit Thriller gaan: rood jack voor 1 euro gekocht op de rommelmarkt, rode legging heb ik ergens in een doos gevonden, zwarte stof om de banden van het jack te maken, witte sokken, zwarte schoenen en make up. (voor de rest mastercard).

Ik heb de halve dag achter de naaimachine gezeten, Yone de videoclip laten zien om het dansje te oefenen (heeft vervolgens de hele nacht nachtmerries gehad), kortom hard werk.

De helft van de school kent Thriller natuurlijk niet, de papa’s en mama’s lagen in een deuk en tijdens de optocht schalde Thriller ook nog eens uit de boxen. Maar helaas, hij heeft niet de eerste prijs gekregen. Die ging naar een jongetje met wat witte make up, wit t-shirt met wat rode (bloed?)vlekken, bewerkt met een schaar en een spijkerbroek… Beide ouders zijn leraar op school. Mmmmm…





Dácil is blij

30 10 2012

Want de loten zijn OP!

DANK U WEL ALLEMAAL!!!!!

Wat een actie! We zijn overdonderd! Het regent steunbetuigingen en bijdragen en U heeft allemaal zo ongeloofelijk enthousiast gehoor gegeven aan de oproep de school van Dácil financieel te helpen dat de loten nu op zijn.

U kunt dus niet meer meedingen naar de hoofdprijs van de Nationale Kerstloterij, een ander nummer kopen heeft geen zin omdat dit natuurlijk het winnende nummer is!

Echter, U kunt nog steeds helpen/steunen. Alle bijdragen gaan direct naar de administratie van CREVO en worden gebruikt om lopende urgente middelen te financieren zoals het vervoer van de kinderen van en naar school, de maaltijden, fysiotherapie- en logopediesessies, etc…Hierbij de link naar de website van CREVO, met een verhaal in het Spaans over wat ze doen en wie ze zijn en onder ‘galería’ een aantal foto’s om U een idee te geven hoe het er uit ziet en waar uw bijdrage naar toe gaat:

http://www.wix.com/asociacioncrevo/crevo-home#!

Namens Dácil, haar 22 schoolgenootjes, medewerkers van CREVO en ouders van de kinderen:

¡MUCHAS GRACIAS!





Yone steelt de show (weer)

18 10 2012

Afgelopen zondag waren we in ons oude buurtje in La Orotava, La Villa Arriba, ofwel het hoger gelegen gedeelte van de stad. Vroeger woonde hier de armere workingclass. Beneden in het lager gelegen gedeelte, om de grote kerk, het stadhuis en de pleinen heen woonden de rijken en grootgrondbezitters. En met ‘vroeger’ bedoel ik eigenlijk helemaal niet zo lang geleden, tijdens de Franco dictatuur was dit klasse verschil nog steeds heel voelbaar, en dat was eergisteren.

Uge, Orotava vriend, hoornspeler in het Tenerife Sinfonisch Orkest, was jarig. Yone was voorbereid. Hij heeft zijn saxofoon meegenomen en Happy Birthday to You voor hem gespeeld. Helaas heb ik dat niet op film. Wel iets anders. Onder Uge’s vrienden bevinden zich veel musici, amateurs en professionals. La Orotava heeft een diepgewortelde muzikale geschiedenis. De plaatselijke fanfare bestaat al sinds mensenheugenis en ouders van alle klassen en standen sturen hun kinderen naar de muziekschool. Een van Uge’s aanwezige vrienden was Samuel Labrador (onthoudt die naam), een van Tenerife’s meest succesvolle en getalenteerde jazzpianisten. Hij heeft onlangs zijn eerste cd opgenomen. Een juweeltje. En in het huis van een hoornist staat minstens een electrische piano. Na een paar improvisaties zette Samuel de demo aan en klonk er een soort medley. Hij heeft eerst nog zelf gedaan of ie speelde, en liet toen met veel omhaal Yone aan de toetsen zonder de handen van het keyboard af te halen natuurlijk want te muziek klinkt gewoon door. Yone zat meteen in z’n rol en heeft met een diepe buiging de ovatie van het publiek tot zich genomen.





Dácil op een feestje

18 10 2012

Een aantal keer per jaar maken Jorge en ik een geijkt grapje in de categorie ‘Dácil is geen normaal meisje maar we doen gewoon alsof ze dat wel is en we lachen er dan hartelijk om omdat ze ons toch niet begrijpt’. U kent ze wel… De grap is dat we voor haar verjaardag iedereen uit haar klas voor haar verjaarspartijtje uitnodigen, zoals   gebeurt bij Yone op school. Op Dácil d’r school zitten evenveel kindjes als in Yone’s klas dus de verhoudingen kloppen in dat   opzicht wel. Stel je voor, 23 zwaargehandicapten kinderen met busjes gebracht die voor de deur moeten uitladen, ieder in z’n eigen rolstoel, met begeleiders, touw en blok om ze naar boven te hijsen want de trap op lukt natuurlijk niet, geen taart want ieder met z’n eigen voedingsproblemen en klappen met z’n allen als de papa’s en mama’s lang zal ze leven zingen. Zie je het voor je? Het is natuurlijk nooit een serieuze overweging geweest. Dácil heeft zowiezo geen boodschap aan verjaren, ik zou niet weten waar ik zou moeten beginnen het haar uit te leggen: vandaag ben je een jaar ouder dan gisteren. Het is eigenlijk een wonder dat Yone dat begrijpt.

Maar goed. Wij hebben Yone, en die is normaal. En die viert feestjes. Wat als je als jonge ouders dolgelukkig bent met de geboorte van je zoon waar niks mee aan de hand is, maar die er maar niet uit wil tijdens de bevalling en de gyneacoloog de ene stomme beslissing na de andere neemt waardoor je eerstegeborene voor zijn leven gehandicapt raakt? Dan wil je toch eigenlijk een zo normaal mogelijk leven hebben, en in ieder geval een kinderfeestje organiseren als hij 4 wordt, inclusief Spongebob thema, springkasteel en kinderanimatieteam dat mooie vlinders op je gezicht schildert!?

Om een lang verhaal kort te maken: Dácil was uitgenodigd voor haar eerste oficiele verjaarspartijtje bij een klasgenootje. Alle kindjes waren uitgenodigd. Nog 1 andere mama kwam met 16 jarige zoon. Dácil heeft zich kostelijk vermaakt op het springkussen en de trampoline (als het maar wild beweegt) en zich tegoed gedaan aan cakejes, koeken en snoep (als ze maar kan kauwen) en Yone heeft zich ook prima vermaakt. Dácil wilde zich echter niet laten schminken, dat ging haar net iets te ver. Dus heeft mama er aan moeten geloven. Ik werd omgetoverd tot een soort vlinder batman en heb heel wat verbaasde gezichten in tegemoetkomende auto’s gezien op de terugweg.

 

 

 

 





Yone denkt na

18 10 2012

Gisteren ging ik Yone van school halen. Terwijl we over het schoolplein lopen zegt hij in het Nederlands tegen mij: mama als ik later groot ben wordt ik protestant.

Hmmmm. Mijn eerste gedachte is dat het heel onwaarschijnlijk is dat hij het verschil tussen katholicisme en protestantisme kent…dus er moet iets anders in zijn hoofd omgaan.

Hij vervolgt: Je weet wel, die politiemensen die met knuppels mensen op straat slaan en dan hebben ze bloed maar ze doen niemand kwaad, ik wil bij de politie zijn maar niet met de knuppels. Ik wil daar ook zijn en dan ga ik met ze praten.

Ooooh. Ik snap het. Hij heeft het over de demonstraties die we op internet hebben gevolgd waar geprotesteerd wordt tegen de afbrokkelende sociale zekerheid in Spanje. Protestanten protesteren. Als je protesteert ben je natuurlijk protestant. Ik vraag nog of hij bij de politie wil zijn en de orde bewaren tijdens die protesten en demonstraties. Nee, dat is het niet. Hij wil een soort woordvoerder zijn en met de politie gaan praten om te zeggen dat ze moeten ophouden met het verwonden van demonstranten ” omdat de politie vóór de mensen moet zijn en niet tégen. Ik ga dan met de burgemeester van het land praten (na enige uitleg van mij wordt het de burgemeester van Madrid) en ook met de protestanten. Maar dat ga ik pas doen als ik groot ben hoor, dan ben ik wat rustiger dan nu, nu ben ik nog te jong. En als ik dan toch in Madrid ben ga ik bij Sinterklaas op bezoek.”

Ik opper nog: hoe kom je erachter waar Sinterklaas woont?

“Dat weet de burgemeester toch wel? Sinterklaas woont ergens aan de kust omdat de stoomboot er aan een steiger ligt. En dan neem ik een cadeautje voor hem mee. Een chocoladeletter die ik zelf omsmelt tot een S. En een P voor Piet. Goed idee, hè?”

The future is yours, boy!





Dácil en Pluto

10 10 2012

Dácil heeft een rollator. Een echte. Voor in huis en voor mee naar school. De bedoeling is dat ze zich bewust wordt van het feit dat dit ding op wieltjes haar vrijheid en zelfstandigheid gaat geven, afgezien van het leren lopen natuurlijk. Ze vindt hem geweldig, en dat scheelt een stuk. Ze gaat sinds een jaar twee keer per week naar fysiotherapie waar ze ook met een rollator loopt, zo’n zelfde soort, dorsaal, dus de rollator is achter haar en ze duwt hem niet voor zich uit. En daar heeft ze de eerste maanden vreselijk moeten wennen, huilen, krijsen, stampvoeten…Cioly, de fysiotherapeute liep steeds met een keukenrol achter haar aan om alle snot, spuug en tranen op te vegen…maar kende geen genade. Gelukkig. Dus die fase hebben we gehad en nu gaat het steeds beter. ‘s Ochtends, als ze opstaat, loopt ze met haar Plutootje naar de eetkamer, en daarna weer terug naar haar kamertje om zich aan te kleden, en dan gaat Pluto mee naar school en wordt ie ook weer netjes thuis gebracht. Een flinke bumper op de wielen is wellicht geen overbodige luxe, want als de vaart er een beetje in zit ramt ze tegen alles op. Ik vrees het ergste voor de notenhouten vitrinekast van oma…De ‘out-of-bed-look’ is puur natuur…





Yone is 8

10 10 2012

Opeens gebeurt het, dat wat je jaren geleden zei, een zin van niks, waar je toen om moest lachen, niet eens hartelijk lachen maar als een boer met kiespijn: voor je het weet is ie 8, zei iemand, misschien ikzelf wel…hahaha. Nou. 8 dus. Jeetje.

Yone wilde geen kinderpartijtje, alleen een middagje met de familie, en Eduardo, zijn lievelingsneefje, mocht zeker niet ontbreken. Zelfs oom Piet en tante Jet waren er. Hij had een verlanglijstje: op nummer 1 de kraanwagen zonder rupsbanden van Lego, en als ze die niet hebben de kraanwagen mét rupsbanden, en als ze die niet hebben de vrachtwagen, en als ze die niet hebben het politiestation met gevangenis, en als ze die niet hebben…een hele lange lijst met steeds onderaan het kleinste doosje, maar als ze al het voorgaande niet hebben in de speelgoedwinkel is dat ene kleine doosje met alleen maar een lego autootje ook goed, hoor.

Het werd de brandweerboot die kan drijven en de spaceshuttle voor bij de ruimte collectie. En een prachtig horloge van Ama. ‘s Ochtends gezongen in bed, hij lag om kwart over vijf al tussen ons in, en cadeautjes uitgepakt, toen naar school met ijsjes om uit te delen. En toen ik hem ging halen zei hij bij de klas tegen me: mama, het is de mooiste verjaardag ooit, ik ben hartstikke blij dat ik 8 ben en ik wil altijd 8 blijven.

Jorge had appelbollen met bladerdeeg en custard gemaakt, een recept uit de Silver Spoon, en ik een chocoladetulband met glazuur. En het werd reuze gezellig. Yone en Eduardo hebben zelfs nog gezwommen in de schemering. En de eerste euro zakgeld zit in de spaarpot.