Dácil loopt naar school

13 02 2013

‘s Morgens brengt Jorge Dácil meestal naar school, en ik breng Yone. Yone moet om kwart voor 9 aanwezig zijn en Dácil begint om 9 uur, dus Jorge heeft wat meer speling, maar moet ook weer meer meenemen, de rollator, haar tas en het speciale zitje waarmee ze ‘s middags terug wordt gebracht in het busje van het Rode Kruis. En dan ook nog Dácil de trap af…

Als hij bij school arriveert laat ie haar altijd alleen naar binnen lopen, nog niet zo lang geleden droeg hij haar nog naar binnen, en geloof me, dat is echt veel sneller en minder gedoe, maar natuurlijk niet therapeutisch verantwoord. We willen dat ze loopt, dus moet ze ook naar school lopen.

Bij de deur wacht de eerste juf al op haar, ditmaal is het Silvia, de fysiotherapeute, soms is het Elena (logopediste) of Ana…Silvia begroet Dácil meteen met gebaren en laat haar zien wie zij is met haar eigen gebaar. Dácil is nog een beetje lui en wil eigenlijk het liefst op de rollator steunen dus proberen we haar telkens rechtop te krijgen…het begin van een dag vol hard werk…

Advertisements




Yone is Don Quijote

13 02 2013

Het is weer Carnaval, het hoogtepunt hier in Tenerife, dat bijna twee weken duurt. Yone wilde als Don Quijote verkleed dus we hebben flink ons best gedaan met karton en aluminiumfolie. Beetje jammer is dat de dag dat op  school Carnaval wordt gevierd ook  de ‘talentshow’ plaatsvindt. Vorig jaar kwamen uitdossing en act perfect samen in z’n Charlie Chaplin performance. Dit jaar konden we niks voor Don Quijote bedenken dus heeft ie op de talentshow ‘s middags het Pink Panther thema van Mancini op de saxofoon gespeeld. Hij werd wederom door z’n klasgenootjes uitgekozen om zijn klas te vertegenwoordigen maar net als vorig jaar hebben de jongens van year 6, twee klassen hoger, gewonnen omdat ze simpelweg harder klappen.

Don Quijote:

don quijote

the Pink Panther:

Volgend jaar moeten we costuum en optreden weer laten samensmelten…





Dácil is 5

3 02 2013

Elk jaar is het weer een mijlpaal…Elk jaar houden we er ongewild, in het diepst van ons onderbewustzijn rekening mee dat ze de volgende verjaardag niet haalt, maar elk jaar gaan we er eigenlijk klakkeloos van uit dat ze weer een jaartje ouder wordt. Allemaal gemengde gevoelens die door je heen gaan maar die je eigenlijk niet eens waarneemt, laat staan dat je er even bij gaat zitten om ze te analyseren. Gelukkig maar.

Een fotootje op Facebook op de dag van haar verjaardag gaf wel 70 reacties. Zoals Alec al zei: every year a miracle. En zo voelt het ook. Elk jaar passeren weer allerlei spoken in mijn hoofd de revue; mensen waar ik nooit aan denk en die dan toch opeens opdoemen, artsen uit het AMC, het Radboud en de VU. Niet persé alleen maar negatieve spoken, ook weldoeners en levensredders. Ik ben ze allemaal dankbaar. Zelfs de hartchirurg uit het AMC die Dácil niet wilde opereren en ook de NICU arts die over ‘palliatieve maatregelen’ begon. Wie weet hoe het allemaal was gelopen als ze haar wel in het AMC hadden geopereerd…?

Maar bovenal ben ik Dácil dankbaar. Zij leert ons elke dag hoe betrekkelijk het leven eigenlijk wel niet is. En hoe kostbaar. En hoe je jezelf kan overtreffen. En hoe een glimlach wel niet voelt als je hem niet kan zien. Op naar de 6 zou ik zeggen…

Het filmpje is een verjaardagsboodschap die we via youtube kregen van het Creatieve Duo Habelink. Een symfonisch gedicht met rietjes.