Dácil is 5

3 02 2013

Elk jaar is het weer een mijlpaal…Elk jaar houden we er ongewild, in het diepst van ons onderbewustzijn rekening mee dat ze de volgende verjaardag niet haalt, maar elk jaar gaan we er eigenlijk klakkeloos van uit dat ze weer een jaartje ouder wordt. Allemaal gemengde gevoelens die door je heen gaan maar die je eigenlijk niet eens waarneemt, laat staan dat je er even bij gaat zitten om ze te analyseren. Gelukkig maar.

Een fotootje op Facebook op de dag van haar verjaardag gaf wel 70 reacties. Zoals Alec al zei: every year a miracle. En zo voelt het ook. Elk jaar passeren weer allerlei spoken in mijn hoofd de revue; mensen waar ik nooit aan denk en die dan toch opeens opdoemen, artsen uit het AMC, het Radboud en de VU. Niet persé alleen maar negatieve spoken, ook weldoeners en levensredders. Ik ben ze allemaal dankbaar. Zelfs de hartchirurg uit het AMC die Dácil niet wilde opereren en ook de NICU arts die over ‘palliatieve maatregelen’ begon. Wie weet hoe het allemaal was gelopen als ze haar wel in het AMC hadden geopereerd…?

Maar bovenal ben ik Dácil dankbaar. Zij leert ons elke dag hoe betrekkelijk het leven eigenlijk wel niet is. En hoe kostbaar. En hoe je jezelf kan overtreffen. En hoe een glimlach wel niet voelt als je hem niet kan zien. Op naar de 6 zou ik zeggen…

Het filmpje is een verjaardagsboodschap die we via youtube kregen van het Creatieve Duo Habelink. Een symfonisch gedicht met rietjes.


Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s