Yone is een Canario

18 06 2013

Yone is in hart en ziel een Amsterdammer. Een Amsterdamse banneling, eigenlijk. En zoals vaak voorkomt, heeft een ideaal beeld van zijn geboortegrond voor zichzelf geschapen waar hij graag vertoefd. Maar die ene dag in ‘t jaar, op día de Canarias, met de juiste uitrusting, wordt het toch een beetje een Canario…

Op de foto staat hij naast zijn beste vriend Jaime en klasgenootjes; Jorge zei al: typisch zo’n foto die je na een jaar of 30 weer vindt en deelt met je vrienden van vroeger…

dia canarias 2013

 

Advertisements




Yone en Dácil

18 06 2013

Ok dan. Nog eentje met z’n tweetjes…Het komt niet zo vaak voor, het is ook best wel gedoe. Dácil vindt Yone heel leuk, Yone vindt het meeste ook wel prima, maar heeft niet zoveel geduld als papa en mama…en Dácil is ook best wel zwaar en beweegelijk dus moeilijk om in toom te houden.

Dit was Día de Canarias, of in ieder geval de dag ervoor, die wordt op alle scholen gevierd met traditionele kostuums, bloementapijten maken, en allerlei activiteiten. Yone gaat als traditionele visser en Dácil als ‘maga’, boerin.

yone y dacil de magos





Dácil op schoolreisje

18 06 2013

Dat is heel andere koek. En ook een heel gedoe. Maar een van de sleutelideeën van de directrice van Dácil d’r school is zichtbaarheid en integratie van gehandicapten in de maatschappij. En daarvoor moet je toch echt de straat op. Al heb je daar 4 speciaal uitgeruste busjes voor nodig die elk 2 ritten rijden en ouders die ook hun eigen kinderen kunnen brengen omdat ze niet allemaal in de speciale bussen passen. En ook natuurlijk de hulp van het voltallige personeel, inclusief kok, om de rolstoelen en karretjes de besturen en eventueel ook ouders die hun eigen kind kunnen rijden.

Het is echt allemaal de moeite waard. La Orotava is een gehandicapte-hel qua begaanbaarheid: hoge stoepen, moeilijke oversteekplaatsen, vaker omhoog dan omlaag…vertel mij wat, ik heb er 2 jaar gewoond. Toch gaan we me z’n allen elk jaar weer, tijdens de typische dorpsfeesten, op pad, en trotseren we kinderkopjes, keien en stoepranden. Het gaat om het plezier van de kinderen die er ook wel eens uit willen en die zichtbaarheid dus. Niet wegstoppen, hop de straat op. Op het filmpje steken we even over. Op zich een gemakkelijke hindernis. Op de terugweg kregen we bij een andere oversteekplaats politieescorte van maar liefst 2 dienders die het verkeer blokkeerden…en na een uur of anderhalf een rondje te hebben gelopen moest de hele troep weer ingeladen in busjes om terug naar school te rijden. Allemaal heel omslachtig, maar zeer bevredigend.

 

 





Yone op schoolreisje

18 06 2013

Het was meer een uitje dan een echt schoolreisje, het filmpje dat je hier onder ziet is te lang en vrij saai, ik zou het zelf niet helemaal af kijken… Echter, de reden waarom het toch op het blog verschijnt is de volgende: ik wilde het verschil laten zien tussen een uitje van Yone en een uitje van Dácil, en dan niet Yone of Dácil mee met papa en mama in de auto gezellig naar het strand rijden, maar Yone met zijn klas mee en Dácil met die van haar. Grappig is dat er in beide gevallen ongeveer evenveel kinderen meedoen, in Yone’s klas zitten 22 of 23 kinderen; op Dácil d’r school (lees klas, want daar doen ze natuurlijk alles samen) zitten er ook zo’n 24…

Yone ging wandelen naar de Rambla de Castro, een prachtig gebied, een met Canarische palmbomen begroeide barranco, een natuurlijke gleuf ontstaan door de lava die ooit naar zee is gevloeid. Het was bewolkt, dus prima wandelweer, en naar beneden ging dan ook prima, naar boven, na een paar uur lopen, was iedereen dan ook bekaf.

(De volgende ‘post’ is het uitje van Dácil.)