Dácil op schoolreisje

18 06 2013

Dat is heel andere koek. En ook een heel gedoe. Maar een van de sleutelideeën van de directrice van Dácil d’r school is zichtbaarheid en integratie van gehandicapten in de maatschappij. En daarvoor moet je toch echt de straat op. Al heb je daar 4 speciaal uitgeruste busjes voor nodig die elk 2 ritten rijden en ouders die ook hun eigen kinderen kunnen brengen omdat ze niet allemaal in de speciale bussen passen. En ook natuurlijk de hulp van het voltallige personeel, inclusief kok, om de rolstoelen en karretjes de besturen en eventueel ook ouders die hun eigen kind kunnen rijden.

Het is echt allemaal de moeite waard. La Orotava is een gehandicapte-hel qua begaanbaarheid: hoge stoepen, moeilijke oversteekplaatsen, vaker omhoog dan omlaag…vertel mij wat, ik heb er 2 jaar gewoond. Toch gaan we me z’n allen elk jaar weer, tijdens de typische dorpsfeesten, op pad, en trotseren we kinderkopjes, keien en stoepranden. Het gaat om het plezier van de kinderen die er ook wel eens uit willen en die zichtbaarheid dus. Niet wegstoppen, hop de straat op. Op het filmpje steken we even over. Op zich een gemakkelijke hindernis. Op de terugweg kregen we bij een andere oversteekplaats politieescorte van maar liefst 2 dienders die het verkeer blokkeerden…en na een uur of anderhalf een rondje te hebben gelopen moest de hele troep weer ingeladen in busjes om terug naar school te rijden. Allemaal heel omslachtig, maar zeer bevredigend.

 

 


Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s