Dácil hoort weer

28 09 2013

Het duurt even, 10 maanden, maar dan heb je ook wat. Dácil heeft een nieuw gehoorapparaat. Na  veel gedoe, tests, opname, narcose, nog meer tests, afspraken met mensen die allemaal documenten voor andere mensen hebben en dat niet aan elkaar via de mail kunnen sturen maar daar mij als ponyexpress voor gebruiken (zie eerdere post https://sosacorduwener.wordpress.com/2013/07/04/dacil-en-het-verdwenen-gehoorapparaat/), is het dan eindelijk zover. Het is geen BAHA, maar wel een beengeleider, echter van een ander merk, een Oostenrijks fabrikaat: BHM. Het wordt op z’n plaats gehouden doormiddel van een brede hoofdband. Boven op de hoofdband zitten de twee microfoons, die zitten aan de processor aangesloten met kleine kabeltjes. De twee processoren drukken op het schedelbot achter de oren (dichtbij het slakkenhuis) en die brengen de geluidstrillingen over.

De eerste keer dat Dácil ‘m op kreeg was een magisch moment. Het is jammer dat ik er geen video van heb… Ze kneep haar vuistjes hard dicht, trok haar schouders op, kneep haar ogen stijf op elkaar en haar hele lichaam verkrampte zich om de nieuwe informatie te verwelkomen. Zo doet ze ook als het water van het zwembad te koud is: ze verheugt zich op het zwemmen, is blij en wil er in, maar haar lichaam vindt het eigenlijk te koud. Uiteindelijk overwint de blijdschap en laat ze zich er in glijden. Ook nu; ze vond het vreemd en eng maar lachte uitbundig omdat het toch wel heel erg spannend en leuk was. Ze deed hem niet af.

Minpuntje was dat ik het apparaat wel heb moeten betalen en dat ik (naar verwachting) het voorgeschoten geld van het ziekenfonds terug krijg. Als we het niet hadden kunnen betalen (1500 euro geleend van Ama) had het zeker nog 3 maanden geduurd voordat ze het gehoorapparaat had gekregen. Viva España.

Maar goed. We gingen met Baha (laat ik het voor het gemak maar zo noemen) op d’r kop naar huis. En trouwens ook meteen 3 dagen later op vakantie naar Slowakije. Het is nog steeds, nu bijna 2 maanden later, een leerproces, dat horen. Ze houdt hem niet de hele dag braaf op. Maar ze luistert er wel mee. Soms trekt ze hem gewoon van haar hoofd en gooit hem op de grond, maar andere keren houdt ze hem bij haar wang of op d’r voorhoofd om naar muziek te luisteren. Volgens de tests hoort ze er voor 90-95% normaal mee.

De foto laat zien dat ze het Dora speelbord waar geluid uit komt niet meer tegen haar hoofd houdt maar het ‘gewoon’ hoort.

audifono nuevo


Actions

Information

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s