Yone is 9

3 11 2013

Ook alweer een maand geleden…wat gaat het allemaal snel… Vorig jaar wilde hij geen feestje voor klasgenootjes geven, hij wilde alleen familie. Maar dit jaar kregen we hem toch zover. Dan heb je een enorme tuin en geef je geen feestje voor vriendjes? Allereerst de vraag: wie nodigen we uit? In ieder geval niet de hele klas. Dat zijn er zo’n 24, en is de nieuwste mode hier…de hele klas wordt uitgenodigd, en aangezien er niet veel mensen zijn die de plek of de zenuwen hebben om 24 9-jarigen in huis te hebben worden zulke feestjes meestal in daarvoor speciaal ontworpen tunfun-achtige speelgelegenheden gehouden. Dat kost kapitalen! Gelukkig heeft Yone niets met de hele klas en houdt hij meer van ‘t petit comité. Het werden 4 meisjes en 4 jongens (want een feestje zonder meisjes is niet leuk, zegt Yone), waarvan 1 meisje uiteindelijk niet kwam, dus waren ze met z’n 8en. Een mooi getal.

We hadden als verassing voor de gelegenheid nichtje Rebeca uitgenodigd om een workshop ‘jumping clay’ te geven. Ze heeft aan de kunstacademie gestudeerd en werkt veel met dit materiaal, een soort plasteline dat in de buitenlucht hard word maar een beetje flexibel/zacht blijft. Als het is uitgehard kan je het niet meer bewerken maar de textuur blijft zacht. Alle kinderen maakten een grappig ijsje met oogjes, mochten die meenemen en kregen er nog een zakje klei bij. Yone kreeg een hele doos met verschillende kleuren.

We hebben pannekoeken gegeten met heel veel stroop en chocoladeprut, taart, de cavia’s kregen een hartverzakking van al het geknuffel en de laatste mama’s gingen rond een uur of half 9 weg. Ik denk dat Yone zich kostelijk heeft vermaakt.

9

Advertisements




Dacil en Ruth

3 11 2013

Het klinkt bijna bijbels…Sinds Dácil naar een nieuwe school gaat is er veel veranderd. Voor haar en voor ons. Op CREVO was er veel aandacht voor allerlei therapieën, en dat was afgezien van noodzakelijk ook vooral heel handig. Er waren logopedisten, fysiotherapeuten, er werd gezwommen onder professioneel toezicht… Dat alles krijgt Dácil nu niet meer op school. Ze krijgt er veel voor terug, ongetwijfeld: kinderen om haar heen, geluid, gelach, beweging… Maar logopedie en fysiotherapie zijn ook nog steeds heel belangrijk. Ze loopt nog niet zelfstandig, moet nieuwe gebaren leren en idealiter ook nieuwe klanken leren verstaan en nabootsten. Dus zijn we ‘s middags met haar op pad. Voorheen ging Yone na school naar van alles: saxofoonles, repetitie met de harmonie, zwemmen, dit jaar theater op school… Nu gaat Dácil ook naar van alles…

Ruth is de nieuwe fysiotherapeute. We kennen haar via degene die Dácil had gechartered voor de Halliwick hydrotherapie sessies met Johan Lambeck: (https://sosacorduwener.wordpress.com/2013/03/07/dacil-op-tv/), zij deed ook mee met de workshop. Een keer per week gaat Dácil met Ruth zwemmen in Santa Úrsula, in een overdekt verwarmd zwembad. Voorwaarde in alle zwembaden hier is dat er badmutsen worden gedragen. Dácil heeft een bloedhekel aan mutsen en dingen op haar hoofd. Maar omdat ze het zo druk heeft met Ruth en met niet verdrinken laat ze de fuchsia muts met pingüins opzitten…

ruth