Yone duikt

8 10 2014

En dan bedoel ik met flessen en de hele mikmak! We hadden een BYS (British Yeoward School) middagje georganiseerd bij ons thuis, met pannekoeken en veel bier. Met een groot gedeelte van mijn vormalige klasgenoten van de drie jaar dat ik op de Engelse school heb gezeten heb ik nog contact, met sommigen meer dan met anderen natuurlijk, maar voor een pannekoekje komt iedereen wel opdraven!

Nu wil het toeval dat er twee duikers onder de vrienden zijn: John duikt regelmatig en Sacha is fanatiek diepzeefotograaf. Gelauwerd en bekroond! Dit is zijn blog: http://www.enelmar.es

Sacha had voorgesteld om zijn duikuitrusting mee te nemen, en John nam zijn spullen ook mee; en dus hadden we een heuse underwaterparty! John kwam extra vroeg zodat hij in alle rust aan Yone kon uitleggen hoe het werkte. Toen Yone zijn flessen eenmaal omhad heeft hij ze niet meer afgedaan. Hij heeft uren in het zwembad gelegen. Met een kleine pauze voor pannekoeken met stroop. En Sacha heeft prachtige foto’s gemaakt!

Dit is Sacha links met John en Yone in de oefenfase:

buceo sacha yone john

 

yone mami buceo

buceo dácil mami

Advertisements




Yone en Dácil op Gran Canaria

8 10 2014

We zijn er tijdens de zomervakantie wél een keertje op uit geweest! We hebben 5 dagen op Gran Canaria doorgebracht met Alberto en Patricia en hun twee kids. Vorig jaar waren we bij hun op vakantie op Fuerteventura, waar ze wonen. En nu dan op Gran Canaria waar hun familie woont. We konden slapen in het huis van Albertos familie, in een buitenwijk van Las Palmas, de hoofdstad, en we hebben elke dag leuke uitstapjes gemaakt naar het binnenland, het strand, de ruige noordkust… We hebben veel leuke plekken gezien die we nog niet kenden, lekker gegeten en de kinderen hebben fijn met elkaar gespeeld.

Op de foto zitten de kinderen voor een 2e hands boekwinkel in Las Palmas: Dácil, Mateo, Abel en Yone

las palmas 14

 

Dit is onderweg naar La Aldea de San Nicolás, langs de noordkust, met in de verte de Teide:

las palmas 14-3    las palmas 14-2





Dácil bedenkt iets nieuws

8 10 2014

En dat is niet persé goed nieuws…

Een maand of twee geleden las ik een berichtje op het CHARGE forum op Facebook van een bezorgde moeder. Ze vertelde dat haar zoontje (iets ouder dan Dácil) sinds kort ‘s nachts zijn volgepoepte luier uitdeed en vervolgens het bed en de muren ermee bekladde. Als pa en moe dan wakker werden troffen ze een stinkend tafereel aan. Er waren veel reacties op dit bericht. Veelal tips in de trant van ‘luier met duct tape vastplakken’, ‘pyjama en romper dichtnaaien’… het klonk allemaal vrij drastisch. Ik heb er niet teveel aandacht aan geschonken, maar dacht dat we mazzel hadden dat Dácil dat soort dingen niet doet. Toen nog niet althans.

Op een gegeven moment ging Dácil ‘s nachts haar pyjama broek uitdoen en deed die dan als een slaapmuts op haar hoofd. Zo trof ik haar dan ‘s ochtends aan.

broek op kop

Daarna begon ze, als ze overdag buiten op de tuinstoel lag, broek en luier uit te trekken. Dit kan ze zelfs met romper aan en dichtgeknoopt. De orthese die ze ‘s nachts om haar heup en bovenbenen draagt heeft ze in 2 seconden uit. Ze kan ook haar luier uittrekken als ze een romper over haar pyjama broek aan heeft. Zonder deze uit te doen. Ze wordt steeds handiger en het is duidelijk dat ze die luier niet meer wil. Dus moeten we haar gaan leren dat er niet in broekjes, pyjamas of luiers wordt geplast of gepoept maar dat daar de wc voor is. Op de wc zitten vindt ze geen probleem. Ze doet er alleen niets in.

Laatst vond ook zij het tijd om eerst in de luier te poepen en hem daarna in bed uit te trekken en eens lekker creatief bezig te zijn. Ama paste op en ik trof ze allebei in de badkamer aan: Dácil net gedoucht en uit Ama d’r oren kwam stoom. Sindsdien houden we ‘s avonds de wacht tot ze slaapt. Ze heeft haar luier niet meer uitgetrokken, maar ik ben er niet gerust op. Dat berichtje op het CHARGE forum was een voorbode…





Yone zeilt

8 10 2014

Vorig jaar heb ik geïnformeerd naar zeilcursussen voor kinderen. Het leek me leuk voor Yone om de basisbeginselen en begrippen van het zeilen te kennen en te voelen hoe het is om de wind te gebruiken om vooruit te komen in een bootje op zee. Dit komt natuurlijk allemaal voort uit mijn eigen jeugd. De jaren dat we de Laughing Lady hadden, een knalgele 7 meter Kievit waar we al onze weekenden en vakanties op doorbrachten. Zelfs toen we al op Tenerife woonden brachten we de zomer door op de Laughing Lady. Een flottielje zeilvakantie met oom Dick in Griekenland bracht mijn vader op het idee om de 7m Kievit te verruilen voor een 10m Moody. De ‘Apolonia’ werd van Holland naar de Middelandse zee overgebracht en heeft Apo nog veel zeilplezier gegeven.

laughing ladylaughing lady sisi en papa

Eigenlijk heb ik vanaf m’n vierde tot m’n 20e gezeild. Maar dan wel alleen op kajuitzeilboten. Nooit in piraatjes of optimistjes… En dan veelal op de Nederlandse plassen en meren en een paar maal op de Middelandse Zee. De Atlantische Oceaan is toch andere koek. Het mooie aan de zee hier is dat hij van ver weg op een spiegel kan lijken, terwijl de golven heel hoog en lang kunnen zijn.

Anyway. Yone had er wel zin in. En we waren ook een beetje op zoek naar een sport die hij leuk zou vinden. Zwemmen moet gewoon. Tijdens de zomervakantie ging hij elke weekdag ‘s ochtends naar zwemmen. Anders roest ie vast. Maar hij vindt zwemmen, om het hele jaar door te doen, eigenlijk niet leuk. Vorig jaar ging hij naar atletiek. Hmmmm. Was het ook niet. Het jaar ervoor naar tennis. Nope. Geen balgevoel, geen zin, niet leuk.

De zeilcursus leek me weer es wat nieuws en anders. Omdat hij nog nooit had gezeild ging hij met een groepje van 7 kids in een grotere zeilboot met een juf. De kinderen die 1 week gingen zouden de hele week in die boot les krijgen, als groep, en de kinderen die 2 weken cursus hadden zouden de 2e week in een optimistje (dus alleen) mogen proberen. Ze leerden de kinderen de hele boot optuigen, aftuigen, schoonmaken, voorbereiden… alles moesten ze zelf doen. Yone wilde heel graag in een optimistje maar zou maar 1 week cursus hebben. Toch gevraagd natuurlijk, want zoals Apo altijd zei: niet geschoten is altijd mis. Nee heb je en Ja kan je krijgen. Dag 4 en 5 mocht hij alleen in de optimist; de instructeur vaart in een zodiac rond, langs alle bootjes. Hij was dolgelukkig en bleek er gevoel voor te hebben. En totaal onbevangen en onbevreesd. En dat terwijl die bootjes om de haverklap omslaan bij het minste vlaagje.

Het is zeker iets voor hem. Echter, Santa Cruz is niet naast de deur, en de reguliere lessen gedurende het schooljaar zijn niet goedkoop. Ik ga volgend jaar wel proberen hem 2 weken op cursus te doen. En dan wil ik ook mee!

vela2

 

vela3

 





Dácil op vakantie

8 10 2014

We zijn gedurende de zomervakantie voornamelijk thuis geweest. Althans geen grote reizen. Voor Dácil betekent vakantie altijd chaos. Ze is uit haar gewone ritme, ze gaat niet bij Ama langs na het ontbijt en het busje van school komt haar niet ophalen. We hebben zoveel mogelijk geprobeerd haar dagen te vullen met extra logopedie en fysiotherapie sessies, maar om een heel ritme op gang te krijgen is niet gelukt.

Yone is een weekje op zeilcursus geweest, in Santa Cruz, en terwijl hij in de zon op de Atlantische Oceaan ronddobberde gingen Jorge, Dácil en ik met z’n drietjes op pad. Eenmaal de stad in naar Santa Cruz, dan weer naar het naburige (witte, uit de Sahara overgevaren zand) strand Las Teresitas, en ook op zoek naar kleine dorpjes met leuke buurtcafeetjes. Zo’n dorpje is Igueste de San Andrés. Volgens de overlevering komt het woord Igueste, dat veelal als plaatsnaam voor hoger gelegen gehuchten wordt gebruikt, oorspronkelijk uit het Engels en zou ooit ‘highest’ zijn geweest. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Er zijn veel Canarische leenwoorden uit het Engels want er was ooit veel handel met Engeland.

Igueste de San Andrés is zo’n hoger gelegen dorpje. Er is een kroegje met prima wijn, en een speeltuintje met een wipkip. Iedereen blij.

igueste san andres





Broer en zus kiek

1 10 2014

September is voorbij gevlogen. De hele zomervakantie eigenlijk wel… Het mooie van de subtropen is dat de zomer hier in september pas begint en tot november duurt.

Hier even een broer&zus kiekje tussendoor, een rariteit, dus dat mag gezien worden. De foto is genomen in Tacoronte, aan de voet van het stadhuis, naast een vreselijk smerige fontijn.

Say Cheese!

fuente tacoronte