Yone zeilt

8 10 2014

Vorig jaar heb ik geïnformeerd naar zeilcursussen voor kinderen. Het leek me leuk voor Yone om de basisbeginselen en begrippen van het zeilen te kennen en te voelen hoe het is om de wind te gebruiken om vooruit te komen in een bootje op zee. Dit komt natuurlijk allemaal voort uit mijn eigen jeugd. De jaren dat we de Laughing Lady hadden, een knalgele 7 meter Kievit waar we al onze weekenden en vakanties op doorbrachten. Zelfs toen we al op Tenerife woonden brachten we de zomer door op de Laughing Lady. Een flottielje zeilvakantie met oom Dick in Griekenland bracht mijn vader op het idee om de 7m Kievit te verruilen voor een 10m Moody. De ‘Apolonia’ werd van Holland naar de Middelandse zee overgebracht en heeft Apo nog veel zeilplezier gegeven.

laughing ladylaughing lady sisi en papa

Eigenlijk heb ik vanaf m’n vierde tot m’n 20e gezeild. Maar dan wel alleen op kajuitzeilboten. Nooit in piraatjes of optimistjes… En dan veelal op de Nederlandse plassen en meren en een paar maal op de Middelandse Zee. De Atlantische Oceaan is toch andere koek. Het mooie aan de zee hier is dat hij van ver weg op een spiegel kan lijken, terwijl de golven heel hoog en lang kunnen zijn.

Anyway. Yone had er wel zin in. En we waren ook een beetje op zoek naar een sport die hij leuk zou vinden. Zwemmen moet gewoon. Tijdens de zomervakantie ging hij elke weekdag ‘s ochtends naar zwemmen. Anders roest ie vast. Maar hij vindt zwemmen, om het hele jaar door te doen, eigenlijk niet leuk. Vorig jaar ging hij naar atletiek. Hmmmm. Was het ook niet. Het jaar ervoor naar tennis. Nope. Geen balgevoel, geen zin, niet leuk.

De zeilcursus leek me weer es wat nieuws en anders. Omdat hij nog nooit had gezeild ging hij met een groepje van 7 kids in een grotere zeilboot met een juf. De kinderen die 1 week gingen zouden de hele week in die boot les krijgen, als groep, en de kinderen die 2 weken cursus hadden zouden de 2e week in een optimistje (dus alleen) mogen proberen. Ze leerden de kinderen de hele boot optuigen, aftuigen, schoonmaken, voorbereiden… alles moesten ze zelf doen. Yone wilde heel graag in een optimistje maar zou maar 1 week cursus hebben. Toch gevraagd natuurlijk, want zoals Apo altijd zei: niet geschoten is altijd mis. Nee heb je en Ja kan je krijgen. Dag 4 en 5 mocht hij alleen in de optimist; de instructeur vaart in een zodiac rond, langs alle bootjes. Hij was dolgelukkig en bleek er gevoel voor te hebben. En totaal onbevangen en onbevreesd. En dat terwijl die bootjes om de haverklap omslaan bij het minste vlaagje.

Het is zeker iets voor hem. Echter, Santa Cruz is niet naast de deur, en de reguliere lessen gedurende het schooljaar zijn niet goedkoop. Ik ga volgend jaar wel proberen hem 2 weken op cursus te doen. En dan wil ik ook mee!

vela2

 

vela3

 





Dácil op vakantie

8 10 2014

We zijn gedurende de zomervakantie voornamelijk thuis geweest. Althans geen grote reizen. Voor Dácil betekent vakantie altijd chaos. Ze is uit haar gewone ritme, ze gaat niet bij Ama langs na het ontbijt en het busje van school komt haar niet ophalen. We hebben zoveel mogelijk geprobeerd haar dagen te vullen met extra logopedie en fysiotherapie sessies, maar om een heel ritme op gang te krijgen is niet gelukt.

Yone is een weekje op zeilcursus geweest, in Santa Cruz, en terwijl hij in de zon op de Atlantische Oceaan ronddobberde gingen Jorge, Dácil en ik met z’n drietjes op pad. Eenmaal de stad in naar Santa Cruz, dan weer naar het naburige (witte, uit de Sahara overgevaren zand) strand Las Teresitas, en ook op zoek naar kleine dorpjes met leuke buurtcafeetjes. Zo’n dorpje is Igueste de San Andrés. Volgens de overlevering komt het woord Igueste, dat veelal als plaatsnaam voor hoger gelegen gehuchten wordt gebruikt, oorspronkelijk uit het Engels en zou ooit ‘highest’ zijn geweest. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Er zijn veel Canarische leenwoorden uit het Engels want er was ooit veel handel met Engeland.

Igueste de San Andrés is zo’n hoger gelegen dorpje. Er is een kroegje met prima wijn, en een speeltuintje met een wipkip. Iedereen blij.

igueste san andres





Broer en zus kiek

1 10 2014

September is voorbij gevlogen. De hele zomervakantie eigenlijk wel… Het mooie van de subtropen is dat de zomer hier in september pas begint en tot november duurt.

Hier even een broer&zus kiekje tussendoor, een rariteit, dus dat mag gezien worden. De foto is genomen in Tacoronte, aan de voet van het stadhuis, naast een vreselijk smerige fontijn.

Say Cheese!

fuente tacoronte





+300 posts!!!

6 08 2014

Over 300 posts on this wordpress blog (not counting the elalfil site before 2009)!

Over 20.000 views!

Over 140 comments!

THANKS FOR READING AND SHARING!

300 posts





Yone doet z’n 1e Communie

6 08 2014

Zondag 15 juni deed Yone z’n 1e Communie. Het was iets waar hij naar uitkeek. En zeker niet om het feest, of de cadeautjes, of z’n mooie pak. Hij houdt nu eenmaal van ceremonie, van plechtigheid, belijdenis…

Twee jaar lang bracht Ama hem iedere vrijdag naar catechese en elke zondag naar de mis van 11 uur, een speciale mis voor de catechesekinderen. Speciaal: extra lang, extra vervelend, extra saai. Soms leek het wel alsof de priester zijn best deed om de kinderen voor altijd ver weg van de kerk te houden.

Yone doorstond de proef, zij het aan het einde met enige moeite, maar ja, no pain no gain, nietwaar? En dus was de grote dag daar. De groep kinderen was in tweeën gesplitst, de helft op zaterdag de 7e en de andere helft op zondag de 15e. Aansluitend gingen we met de Sosa’s, Corduweners, van de Velde’s en nog een paar intieme vrienden naar huis voor een heuse tuin-lunch. Het was een fijne dag.

comunion

 

En de familie bij het altaar:

comunion familia

 

thuis aan de Communietaart:

communietaart





Oom Paul

6 08 2014

Wonderlijk op hoe veel verschillende manieren we tijd ervaren. Soms gaat de tijd snel; is de zomer om voor je er erg in hebt. Gaan de kinderen weer naar school, zitten we met onuitgevoerde plannen waar we schijnbaar geen tijd voor hadden. Dan weer gaat de tijd tergend langzaam; als we ergens op wachten, als de zomervakantie nog zo ver weg lijkt, of de verjaardag.

Ruim twee maanden geleden overleed Paul. Oom Paul. De allerbeste knuffeloom van Yone en Dácil.

Het lijkt gisteren. Het lijkt gisteren dat we bij Loetje aan de kalfslever en biefstuk zaten en niemand nog wist waarom hij zo moeilijk uit z’n woorden kwam.

Het lijkt gisteren dat we samen naar Yone z’n nieuwe school gingen kijken.

Het lijkt wel gisteren dat Yone werd uitgeroepen tot allerjongste golfer van het toernooi, dat we door de weilanden van opa van Rossum liepen, de koeien voerden, we sigaartjes rookten in Piestany…

Ik zou hele pagina´s kunnen vullen. Met herinneringen, foto’s, overpeinzingen. Maar het lukt me op dit moment niet de juiste woorden te vinden. Wellicht over enige tijd. Die is toch zo betrekkelijk en rekbaar.

Deze foto is uit 2011, de tuin van Frans en Draha, tijdens hun 70e en 85e verjaardagsfestiviteiten:

yone paul dácil





Dácil gaat voor goud

11 07 2014

Ze wordt steeds vrijer en zelfstandiger in het water. Het is nu kiezen of we voor afstandzwemmen gaan, of misschien wel duiken, of synchroonzwemmen…we kunnen alle kanten op.