Oom Paul

6 08 2014

Wonderlijk op hoe veel verschillende manieren we tijd ervaren. Soms gaat de tijd snel; is de zomer om voor je er erg in hebt. Gaan de kinderen weer naar school, zitten we met onuitgevoerde plannen waar we schijnbaar geen tijd voor hadden. Dan weer gaat de tijd tergend langzaam; als we ergens op wachten, als de zomervakantie nog zo ver weg lijkt, of de verjaardag.

Ruim twee maanden geleden overleed Paul. Oom Paul. De allerbeste knuffeloom van Yone en Dácil.

Het lijkt gisteren. Het lijkt gisteren dat we bij Loetje aan de kalfslever en biefstuk zaten en niemand nog wist waarom hij zo moeilijk uit z’n woorden kwam.

Het lijkt gisteren dat we samen naar Yone z’n nieuwe school gingen kijken.

Het lijkt wel gisteren dat Yone werd uitgeroepen tot allerjongste golfer van het toernooi, dat we door de weilanden van opa van Rossum liepen, de koeien voerden, we sigaartjes rookten in Piestany…

Ik zou hele pagina´s kunnen vullen. Met herinneringen, foto’s, overpeinzingen. Maar het lukt me op dit moment niet de juiste woorden te vinden. Wellicht over enige tijd. Die is toch zo betrekkelijk en rekbaar.

Deze foto is uit 2011, de tuin van Frans en Draha, tijdens hun 70e en 85e verjaardagsfestiviteiten:

yone paul dácil





Dácil gaat voor goud

11 07 2014

Ze wordt steeds vrijer en zelfstandiger in het water. Het is nu kiezen of we voor afstandzwemmen gaan, of misschien wel duiken, of synchroonzwemmen…we kunnen alle kanten op.

 





Yone is voor Holland

11 07 2014

Dit was op weg naar de eerste wk wedstrijd: Nederland-Spanje. We gingen naar ‘t hol van de leeuw, dat beesie met die voetbalschoenen; we zouden bij Marc en Kati kijken, ‘t huis vol met halve Hollanders, Duitsers, halve Engelsen en hele Spanjaarden, een internationaal gezelschap maar als één man achter Spanje. De enige Oranjefans waren Yone en ik. Yone met oranje t-shirt en ik met mijn Bavaria jurkje. Tja, en de rest is geschiedenis…





Dácil op schoolreisje

11 07 2014

Dácil was met haar school op schoolreisje. Gelukkig was dit maal Bea, haar tolk, mee. Het is zelfs zo dat de dag van het schoolreisje was gepland op een dag dat Bea er zou zijn. De kinderen gingen naar La Laguna.

Het bizarre van Dácil d’r schooldagen is dat we meestal niet veel idee hebben van wat ze daar nu uitvoert, afgezien van de 2 gesprekjes die we met de juf hebben gedurende het schooljaar: 2 maal een kwartiertje even bijpraten. Het is jammer dat er niet meer direct contact mogelijk is, enfin, we hebben Bea. Bea is bedreven in het maken van filmpjes en foto’s gedurende de dagelijkse bezigheden op school, en zo zijn wij ook op de hoogte van de vorderingen die ze maakt en de dingen die ze al kan. Bea heeft er niet altijd tijd voor, maar af en toe een kiekje is fijn.

Dus: Dácil op de schommel in La Laguna, en op de wipkip, en lurkend aan een pakje drinken.

columpio la laguna wipkip

 

juguito

 





Yone wordt geen speleoloog

19 05 2014

Tijdens de tweede vrije paasweek van Yone zijn we naar de Cueva del Viento geweest, in Icod. De Cueva del Viento is een 18 kilometer lange lavatunnel; de vijfde langste in de wereld. De andere vier zijn allemaal op Hawaï. Lavatunnels ontstaan als de oppervlakte van de hete lavastroom afkoelt door contact met de lucht maar het binnenste hete gedeelte nog blijft stromen. Deze tunnel is gevormd naar aanleiding van de uitbarsting van Pico Viejo, zo’n 27.000 jaar geleden. Van de 18 kilometer die tot op heden zijn ‘ontdekt’ is een klein gedeelte, 1,5 kilometer, opengesteld voor publiek. Het hele uitstapje duurt ruim 2 uur en begint met uitleg van de gids over het ontstaan van Tenerife, een kleine wandeling tot de ingang van de tunnel, een wandeling door de tunnel zelf en weer een stukje lopen terug. Al met al een leerzame ervaring en een hele leuke excursie. Onze gids was zeer bevlogen en gepassioneerd, een speleoloog in hart en nieren, Yone vond het allemaal geweldig maar wil toch maar geen speleoloog worden. Te weinig publiek daar beneden. Dit is hun website voor meer informatie: http://www.cuevadelviento.net/index.php

cueva del viento





Dácil vloekt in gebarentaal

19 05 2014

Vloeken is toch altijd het eerste wat je leert in een nieuwe taal. Jorge leerde Dácil de ‘corte de mangas’ al twee jaar geleden en demonstreerde het trots aan het personeel, de dames, van CREVO, die er geschokt van uit gingen dat het Rode Kruis personeel van het transport daar verantwoordelijk voor was. De ‘corte de mangas’ of mouwslag(?) is als een middelvinger. Als je tegen Dácil roept ‘toma ya!’ (ofwel: zo, die zit/pak aan) slaat ze op haar arm… Het is een beetje een getrainde Loro Parque papegaai, maar goed, wel grappig…





Yone helpt papa

19 05 2014

Yone heeft op de Engelse school twee weken paasvakantie: de ‘heilige week’ of Semana Santa is de week tussen palmzondag en pasen/1e paasdag, dat is ook de gebruikelijke Spaanse vakantieweek. En daarna nóg een week. De 1e week stond papa met Brocante op een antiekbeurs in het zuiden. Yone ging een dag mee om te helpen en de dag erna zijn we met z’n viertjes geweest. Het dorpje San Miguel de Abona is niet erg toeristisch omdat het vrij hoog tegen de berg aan ligt. Er hangt meestal een wolk boven en het is er frisjes dankzij de hoogte (zo’n 600 m.). De beurs vond plaats in het Casa del Capitán, een Canarisch huis uit het begin van de 19e eeuw, van een welvarende familie dat nu dienst doet als museum.

Dit is een groepsfoto van een aantal antiquairs die meededen en hun mascotte naast Yone.

almoneda

Links vooraan staat Michi, de fotograaf die de familiefoto heeft gemaakt, klaar terwijl je wacht. We lijken een beetje op de Adams Family, vind ik, vooral omdat ik op Mortitia lijk terwijl ik probeer om Dácil een paar seconden stil te houden…hmmm…

adams family

 

 








Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.