Yone met Paul

8 12 2013

Paul was twee weken bij ons en logeerde bij Yone. Wat een feest! Paul heeft geacupunctuurd, gewandeld, gerelaxd, sigaartjes gerookt, we hebben super8 filmpjes gekeken van vroeger en Paul heeft met Yone een paar potjes geschaakt. Niet dat Yone dat nou heel erg goed kan, maar hij weet hoe het werkt en vindt dat bord van Apo natuurlijk geweldig. Schaken is een van die dingen die ik nou graag had willen leren op jongere leeftijd maar wat ik nu niet meer ga doen, en ik vind het eigenlijk best jammer dat ik het niet kan. Ik zou graag zien dat Yone het wel kon dus hebben we grootmeester Paul gevraagd om een masterclassje te geven…

Yone schaakt met Paul





Dácil heeft een nieuw wagentje

8 12 2013

Het wagentje dat we hier de laatste twee jaren hebben gebruikt was eigenlijk te leen, van CREVO, toen ze daar nog op school zat. Ik vond het tijd voor iets nieuws en zo konden we dan ook het wagentje van CREVO teruggeven en kan weer een ander kindje er gebruik van maken. Het Spaanse ziekenfonds is een burocratisch systeem dat met codes werkt. Zoals al eerder vermeld in verband met haar gehoorapparaat, krijg je hier van de specialist een recept met een bepaalde code, die staat voor een bepaald bedrag. Je kan natuurlijk altijd zelf bijbetalen als je je toegewezen code overschrijdt, maar we hebben geprobeerd een optimale prijs-kwaliteitverhouding te vinden, binnen de toegestane perken, of codes… De orthopeed waar we ook Dácil d’r rollator hebben gekocht zit in Candelaria, niet in de buurt, voorbij Santa Cruz, maar hij is heel aardig, flexibel, inventief, empatisch en we klikken. Dus dan maar naar Candelaria. De orthopeed waar we eerst naar toe gingen zat in Santa Cruz, maar die had al die voorgenoemde kwaliteiten niet, dus die hebben we laten vallen, zeg maar… Toen ik het wagentje ging halen zei een van de dames in de winkel nog dat hij er niet zo ‘gehandicapt’ uitziet. Dat is niet altijd een voordeel. Het overkomt me maar al te vaak dat ik (goedbedoelde?) opmerkingen krijg van passanten als ze zien dat ik met Dácil in de auto op een invalideplek ga staan. Als ik dan haar giga stoel met veel moeite uit de kofferbak hijs binden de meesten wel in. Het is me ook een keer gebeurd dat een dame me verrot schold omdat ik gebruik maakte van mijn invalidekaart die zij, hoewel slecht ter been, nooit had aangevraagd…de reden is me ontschoten. Ze ging een hele discussie met me aan, terwijl ik mijn best deed haar te negeren en Dácil in d’r wagen zette. Enfin, we zijn blij met de nieuwe wielen.

cochito nuevo





Yone speelt in het Auditorium in Santa Cruz

8 12 2013

Het is de eerste keer dat de jongeren harmonie van Puerto de la Cruz meedoet aan de jaarlijkse bijeenkomst van jongerenbands van Tenerife. Ze hebben 3 stukken gespeeld waarvan hier The Tempest van R.W. Smith. Ze waren trouwens de harmonie met de jongste kinderen. Hier de foto voor het gebouw van Calatrava:

bandita auditorio

en hier de muziek:





Dácil met Bea

8 12 2013

Drie keer per week komt Bea bij Dácil op school. Bea is de begeleidster die Dácil via de doofblinden tak van de ONCE toebedeelt heeft gekregen. Zij is degene die Dácil gebarentaal leert en haar wegwijs maakt in de wereld om haar heen. Ze is ook de link tussen de juffen en de kinderen in de klas en Dácil. In het filmpje tellen ze vingertjes en spelen ze een kietelspelletje ‘manos arriba’ als Dácil haar handjes omhoog doet, kietelt Bea haar.





Yone wint

8 12 2013

Het was weer Halloween…aan al deze wederkerende feestdagen merk je pas hoe snel een jaar voorbij gaat. Want Halloween is ook alweer ruim een maand geleden…Tja…

We hebben weer ons best gedaan qua outfit. Dit jaar geen ingewikkelde personages die niemand zich meer kan herinneren, maar een klassieker op het gebied van de iconografie des doods; de zombie die uit z’n graf breekt en met zijn superkrachten de marmeren steen openbreekt. Het mooie aan deze outfit is dat ie in 20 minuten af was, lichtgewicht is en geen gedoe met kleding en schmink behoeft.

Et voilà, eerste prijs tijdens de Halloween parade op school. (De jury was vooral ook te spreken over de realistische uitbeelding en inlevingsvermogen van het sujet…)

halloween 13





Dácil

8 12 2013

Gewoon even twee fotootjes tussendoor, gemaakt door Juanje tijdens het benefiet-eten voor CREVO in Pinolere, La Orotava.

besito a mami

 

guapa





Yone is 9

3 11 2013

Ook alweer een maand geleden…wat gaat het allemaal snel… Vorig jaar wilde hij geen feestje voor klasgenootjes geven, hij wilde alleen familie. Maar dit jaar kregen we hem toch zover. Dan heb je een enorme tuin en geef je geen feestje voor vriendjes? Allereerst de vraag: wie nodigen we uit? In ieder geval niet de hele klas. Dat zijn er zo’n 24, en is de nieuwste mode hier…de hele klas wordt uitgenodigd, en aangezien er niet veel mensen zijn die de plek of de zenuwen hebben om 24 9-jarigen in huis te hebben worden zulke feestjes meestal in daarvoor speciaal ontworpen tunfun-achtige speelgelegenheden gehouden. Dat kost kapitalen! Gelukkig heeft Yone niets met de hele klas en houdt hij meer van ‘t petit comité. Het werden 4 meisjes en 4 jongens (want een feestje zonder meisjes is niet leuk, zegt Yone), waarvan 1 meisje uiteindelijk niet kwam, dus waren ze met z’n 8en. Een mooi getal.

We hadden als verassing voor de gelegenheid nichtje Rebeca uitgenodigd om een workshop ‘jumping clay’ te geven. Ze heeft aan de kunstacademie gestudeerd en werkt veel met dit materiaal, een soort plasteline dat in de buitenlucht hard word maar een beetje flexibel/zacht blijft. Als het is uitgehard kan je het niet meer bewerken maar de textuur blijft zacht. Alle kinderen maakten een grappig ijsje met oogjes, mochten die meenemen en kregen er nog een zakje klei bij. Yone kreeg een hele doos met verschillende kleuren.

We hebben pannekoeken gegeten met heel veel stroop en chocoladeprut, taart, de cavia’s kregen een hartverzakking van al het geknuffel en de laatste mama’s gingen rond een uur of half 9 weg. Ik denk dat Yone zich kostelijk heeft vermaakt.

9








Seguir

Recibe cada nueva publicación en tu buzón de correo electrónico.