Dácil climbs the stairs

21 01 2016

Dácil gets home from school at a quarter past 2 in the afternoon. She is picked up and brought home by a schoolbus which transports the special needs children.

When she gets home she has to climb some pretty steeps stairs up, past Ama’s house. This climbing exercise is not always fun. Sometimes she can race up like a space rocket and sometimes she’s just not in the mood and will take forever, letting herself hang, drag, kneel… whatever it takes to be picked up and carried…

 





Yone’s best friend

20 01 2016

Padre Tirso is the family’s ‘spiritual guide’ (as Jorge likes to put it). We’ve known him for many years, since he first landed in the parish of Puerto de la Cruz. He and my father hit it off inmediately. He speaks many languages, fluent English among them, and so communication with my father was easy; this because of his many travels around the world as an Augustinian missionary. He was stationed in China, the Philippines, Africa… And he likes his whisky on the rocks. Just like my father.

Padre Tirso married us and baptized both Yone and Dácil.

And he comes to dinner every now and then.

It has always been Yone’s dream to be an altar boy. It’s like going on stage. A very solemn stage, but a stage nevertheless. And it keeps him occupied during mass, which we attend every Sunday with Ama. Up until recently there were no altar boys in the Puerto de la Cruz parish. But since the passing of the last parish priest (the boss, so to speak), things have changed, and altar boys were ’employed’. Yone was first on the list. After some rehearsals he was ready to perform. He is currently Padre Tirso’s private altar boy. There are several masses on Sunday with more than one altar boy present. But Yone is by himself. He helps Padre Tirso with his 10 o’clock mass, which is the one English spoken mass during the week. Two buddies together.

p.tirso y yone





Dácil schoolphoto

7 01 2016

At Dácil’s school they make a classphoto every year, and an individual photo every other year. Last year only a classphoto, and this year an individual one too. It was dreadful. We didn’t buy it. So I made a picture with my mobile phone of the schoolphoto and sent the whole thing back. Dácil looked terrible on the photo, really upset, frowning; they probably just sat her down to pose, she didn’t feel like it at all, and click, and there you have it… for posterity. Immortalized.

She just isn’t very photogenic. Not that we care.

Here’s the class… All 6 of them.

la luz 2015-2016





2016

7 01 2016

May 2016 bring you all love and luck, happiness and health, beauty and bliss and lots of friends and family moments!

2016





Yone 11

9 10 2015

En gaat vanavond naar zijn allereerste school disco. White Party. En dat op z’n verjaardag. Wat een feest!

yone 11

Yone 11 vespa





Dácil onder bed

1 10 2015

Dácil heeft een nieuwe voorkeurshouding in bed: uit bed. Ze schuift het nachtkastje dat naast haar bed staat weg, en dan klimt ze er uit. Ze gaat op de grond naast haar bed liggen, en stukje voor stukje schuift ze steeds meer onder het bed. Laatst vond ik haar ‘s ochtends tussen de muur en de poten, met haar hoofd naar binnen; alleen haar voetjes kon je nog zien. Een nieuwe fase?

bajo cama





Yone in Year 7

1 10 2015

Gedurende de (veel te lange) zomervakantie zijn er op Yone’s school een aantal zaken veranderd. Zo is de school van 3 lokaties (onhandig, vooral voor families met kinderen op alledrie de lokaties) naar twee gebouwen teruggebracht en zijn er nieuwe leraren. De hoogste klassen, die A-levels doen, kids van 16, 17 en 18 jaar zitten nu in hetzelfde gebouw als Yone, en zijn nieuwe klas, Year 7, is nu de laagste klas op zijn lokatie. Hij is dus samen met zijn klasgenoten de uk, en opeens zie je een groot verschil tussen hen en de allergrootsten, die in de laatste 2 jaar geen uniform meer hoeven te dragen (tot wanhoop van hun ouders die elke morgen te kampen hebben met het wat-moet-ik-aan-vraagstuk) en stoer zijn en mobieltjes en vriendjes en vriendinnetjes hebben. Erg leuk om dat contrast te zien. Year 7 is het begin van de Seniors. Hij zit dus officieel op de middelbare school. Heeft geen juf of meester meer maar vakken in verschillende lokalen. En veel meer huiswerk.

De eerste schooldag was hij al vroeg uit de veren, een uur te vroeg aangekleed en zat hij bij wijze van spreken al aan het ontbijt met z’n helm op. Want hij mocht op de motor naar school. Joepie!

vespa al cole